เสียงระเบิดดังลั่นจากแรงปะทะส่งร่างของยาฮยอลจ็อก กระเด็นถอยไปด้านหลัง
“เวรเอ๊ย…!”
เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางสะบัดดาบใหญ่หมายจะยืนอีกครั้ง
ฟึ่บ!
คลื่นดาบซึ่งอัดแน่นไปด้วยแรงลมปราณฟาดออกไปรอบทิศอย่างบ้าคลั่ง แต่ผู้ที่ควรจะถูกฟาดโดนกลับหลบออกไปด้วยการเคลื่อนไหวที่เบาดุจสายลม
ก้าวถอยหลังเพียงนิด แล้วทะยานเข้าใส่ในทันที
ดาบใหญ่ของยาฮยอลจ็อก ยังคงผ่าทะลุอากาศไม่หยุดหย่อน
ด้วยร่างกายอันทรงพลังของผู้ที่อยู่ในระดับยอดฝีมือ ทุกการฟาดฟันจึงเปี่ยมด้วยอานุภาพและความเร็ว ทว่าก็ยังคงเฉียดเปล่า ไม่อาจแตะต้องร่างของอีกฝ่ายได้
อีกฝ่ายพุ่งเข้าหาในชั่วพริบตา กำปั้นนั้นซัดตรงเข้าใส่หน้าท้องของยาฮยอลจ็อก อย่างแม่นยำอีกครั้ง
“อึก…!”
แม้จะเป็นกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่ง แต่มันกลับไร้ความหมาย เพราะเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา เปลวเพลิงพลันปะทุขึ้นจากหมัดนั้น
ฟวู้มมม!
“อ๊ากกกกก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนหลุดออกมาจากปากของยาฮยอลจ็อก ด้วยความเจ็บปวดราวร่างจะถูกฉีกเป็นชิ้น เขาตวัดแขนหมายจะผลักอีกฝ่ายออกไป ทว่าอีกฝ่ายถอยห่างออกไปก่อนเสียแล้ว
“แฮ่ก… แฮ่ก…”
ยาฮยอลจ็อก เริ่มหอบหนัก เหงื่อไหลอาบแผ่นหลัง
“…เจ้าสวะนี่…”
มือหนาๆ รีบกดลงบนท้องราวกับต้องการจะลดความเจ็บปวด แสดงให้เห็นชัดว่าเขาเองก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย
“ข้าได้ยินว่าเจ้ามาจากตระกูลกู่ แล้วเหตุใดถึงมาขวางข้า?”
