‘ตอนอยู่ที่ซานซี ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย’
จำนวนของอสูรมารที่ลดลง… หากมองในแง่ความสงบของบ้านเมือง มันย่อมเป็นข่าวดี
แต่ถ้าลดลงอย่างกะทันหันและผิดธรรมชาติ มันก็ยากจะมองเป็นเรื่องดีไปเสียทีเดียว
“สรุปว่า ไม่มีศิลามารใช่หรือไม่?”
“ขอรับ… พอจะมีที่กักเก็บไว้บ้าง แต่ถ้าท่านต้องการเฉพาะก้อนที่ยังไม่เสื่อมสี ตอนนี้ไม่มีจริงๆ ขอรับ”
“เข้าใจแล้ว”
“เอ่อ… ถ้าอย่างนั้น ท่านสนใจหนังหรือกระดูกอสูรมารแทนไหมขอรับ? พอดีของดีเพิ่งเข้าใหม่…”
“ไม่ล่ะ ข้าไม่ต้องการ”
ข้ารีบตัดบทโดยไม่ปล่อยให้เขาร่ายยาว
แล้วเสียงพึมพำของเจ้าของร้านก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เหมือนจะไม่พอใจที่ขายอะไรไม่ได้
ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ของที่ต้องการตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว
‘หรือข้าต้องออกไปล่าเอง?’
ทั้งที่ตอนอยากอยู่นิ่งๆ มันกลับปรากฏตัวเองไม่ขาดสาย แต่พอถึงเวลาที่ต้องการ กลับไม่มีสักเงา…
[เจ้าจะหาศิลามารไปทำไมกันเล่า?]
‘มีบางอย่างที่ข้าต้องตรวจสอบให้แน่ชัด’
[อะไรล่ะ?]
ในร่างกายของข้าตอนนี้ มีบางสิ่งกำลังพันกันยุ่งเหยิง
พลังอันคลุมเครือบางอย่าง… และบางสิ่งที่ข้าไม่รู้จักกำลังพยายามกดทับมันเอาไว้
แถมทุกครั้งที่ข้าพยายามดึงพลังภายในมาใช้งาน มันก็คลุ้มคลั่งราวกับจะฉีกข้าจากภายใน
เป็นเพราะสิ่งนี้ ข้าถึงถูกมองเป็น “ศพเดินได้”… คนที่มีเวลาบนโลกเหลืออยู่ไม่มาก เพราะไม่มีใครรู้ว่าวันไหนพลังนี้จะระเบิดออกจากภายในเสียก่อน
