“ข้ามาหาซื้อของนิดหน่อย แต่ก่อนอื่นมีเรื่องอยากถาม”
“เชิญเลยขอรับ ถามได้ตามสบาย ร้านเราน่ะใหญ่ที่สุดในละแวกนี้แล้ว ของหายากแค่ไหนก็มีทั้งนั้น!”
“งั้น… มีศิลามารหรือเปล่า?”
“…ศิลามารหรือขอรับ?”
ทันทีที่ได้ยินคำถาม เจ้าของร้านก็แสดงสีหน้าอึ้งเล็กน้อย
ไม่เหมือนกับพวกหนังหรือกระดูกของอสูรมาร ศิลามารนั้นถือว่าแทบไม่มีประโยชน์ในสายตาใครเลย
เคยมีคนพยายามใช้มันทำเป็นอัญมณีตกแต่งด้วยรูปลักษณ์ที่ดูคล้ายเพชร
แต่ปัญหาก็คือ… เพียงเวลาไม่นาน สีสันของมันจะค่อยๆ จางหาย กลายเป็นแค่เศษหินไร้ค่าเท่านั้น
“ถ้าเป็นไปได้ ข้าอยากได้ศิลามารที่ได้มาภายในหนึ่งวันหลังจากกำจัดอสูรมาร”
เพราะต้องเลือกศิลาที่ยังไม่เสื่อมสีเท่านั้น
ถ้าศิลามารเสื่อมสีไปแล้ว แสดงว่าพลังอาภรณ์ภายในมันก็จางหายไปเช่นกัน
เจ้าของร้านดูเหมือนจะรู้ว่าข้าพูดเรื่องจริง ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มก็พลันสลดลงเล็กน้อย
แต่ไม่นานเขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาสุภาพอีกครั้ง
…คงคิดว่าข้าคือ “ลูกค้าที่ไม่น่าจะซื้ออะไรได้” กระมัง?
“คือ… คุณชายขอรับ…”
“หรือว่าไม่มี?”
“ขออภัยขอรับ… ศิลามารนั้นไม่ค่อยมีใครหากัน และช่วงนี้อสูรมารก็ออกมาน้อยลงมาก ทรัพยากรเลยขาดแคลน”
“…ว่ายังไงนะ? พวกมันออกมาน้อยลง?”
“ใช่ขอรับ ตั้งแต่ต้นปีมานี้ จำนวนอสูรมารที่โผล่มาก็ลดลงผิดปกติจริงๆ ”
ที่ไม่มีศิลามาร ข้าพอเข้าใจได้
แต่ประโยคสุดท้ายต่างหาก… ที่ทำให้ข้ารู้สึกแปลกใจ
