ข้าไม่เคยได้ยินว่าตำราของตระกูลกู่จะมีคุณสมบัติแบบนั้นมาก่อน
หากมีจริง ย่อมต้องเป็นข่าวใหญ่ในยุทธภพ—แต่ในอดีตชาติ ข้าก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย
นั่นหมายความว่า… อาจยังมีบางสิ่งอื่นอีกที่ข้าไม่รู้
‘ร่างกายของข้า… นี่มันรังของปีศาจหรืออย่างไร ทำไมถึงมีแต่สิ่งประหลาดอยู่เต็มไปหมด’
หรือว่านี่คือผลสะท้อนจากการย้อนกลับมาในชาตินี้?
หรือเป็นเพราะอิทธิพลของพลังมารสวรรค์ที่ยังหลงเหลืออยู่?
ยิ่งคิด ก็ยิ่งรู้สึกคลื่นไส้
“คุณชาย… คุณชาย…”
ระหว่างที่ข้ากำลังจมอยู่ในความคิด วีซอลอาก็ดึงแขนเสื้อข้าเบาๆ เรียกให้หลุดออกจากภวังค์
“หืม?”
“อ้าม~!”
นางยื่นไม้เสียบไก่ที่กินอยู่เมื่อครู่มาให้
…ที่น่าตกใจก็คือ มันยังไม่โดนกัดสักคำเดียว
…วีซอลอาคนนี้เนี่ยนะ?
“อะไรเนี่ย?”
“คำแรกเป็นของคุณชายนะ!”
“เจ้ากินเองเถอะ ข้าไม่เป็นไร”
“คุณชายกำลังทำหน้าหงิกอยู่อีกแล้ว”
คำพูดของนางทำให้ข้าหวนคิดถึงประโยคของตาแก่ชินเมื่อไม่กี่วันก่อน
‘เจ้าปิดสีหน้าไม่เป็นเลย’ข้าคงเป็นพวกที่เก็บสีหน้าไม่เก่งจริงๆ นั่นล่ะ
ถึงขั้นที่ว่าวีซอลอายังสังเกตได้จนต้องยื่นของกินมาให้ก่อนแบบนี้
ดูเหมือนข้าจะทำให้นางเป็นห่วงมากพอตัว
ข้าจึงกัดไม้เสียบไก่นั้นไปคำโต พอกัดเข้าไปเต็มๆปาก วีซอลอาก็ทำหน้าตกใจแบบตลกๆ ขึ้นมา
“มะ… ไม่ต้องกินเยอะขนาดนั้นก็ได้นี่นา!”
“อร่อยดีนี่”
เพราะข้ายัดเข้าปากไปเยอะ พูดออกมายังฟังไม่ค่อยชัด
