วีซอลอาเลยค่อยๆ กินเศษที่เหลืออีกไม่กี่คำอย่างเงียบๆ พร้อมทำหน้าเสียดายสุดชีวิต
ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ว่า…
“อร่อยมากเลย… แต่หมดแล้ว…”
สีหน้าของนางทำเอาข้าแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ถ้าหัวเราะออกมาตอนนี้มีหวังอาหารในปากจะกระจายทั่วถนนแน่
ไม่น่าเชื่อเลยว่าแค่เรื่องเล็กๆ แบบนี้ จะช่วยคลี่คลายความรู้สึกที่อึดอัดในใจได้ดีขนาดนี้
…เป็นเพราะวีซอลอางั้นหรือ?
หรืออาจเป็นเพราะหลังจากย้อนกลับมา ชีวิตของข้าเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดแล้วกันแน่?
“เอาอีกสักไม้ไหมคะ?”
“จะ… จริงเหรอคะ?”
“จริงสิ ไปซื้อเพิ่มกันเถอะ”
ข้าพูดพลางจูงมือวีซอลอาเดินกลับไปยังร้านขายไม้เสียบ
คราวนี้ข้าซื้อมาสองไม้
เพราะอร่อยกว่าที่คิด ข้าเองก็อยากกินอีกเหมือนกัน
ข้าหันไปถามมูยอนว่าอยากกินด้วยหรือไม่ แต่มูยอนปฏิเสธโดยสุภาพ บอกว่าอยู่ระหว่างทำหน้าที่คุ้มกันจึงไม่เหมาะนัก
และด้วยไก่ไม้เสียบในมือ เราสองคนก็เดินชมเมืองฮวาอึมกันไปเรื่อยๆ
อ้อ—เกือบลืมบอก…
ค่าไก่น่ะ มูยอนเป็นคนจ่ายอีกแล้ว
