ถ้าเป็นผู้หญิงทำหน้าแบบนี้ ข้าก็ยังจะพอให้อภัย
แต่นี่เป็นผู้ชายหน้าตาดีที่ยิ้มแหะๆ แบบนี้ ทำเอาข้าอยากหักหลังเขาเสียให้ได้
เอาเถอะ แบบนี้ก็คงกินข้าวที่เรือนพักกันได้แหละมั้ง
แต่ก่อนอื่น ข้าต้องถามยองพุงก่อน
“ได้ยินว่าศิษย์สำนักจะกินพร้อมกันในโรงอาหาร เจ้าจะออกมาแบบนี้ไม่เป็นไรหรือ?”
ยองพุงทำหน้าแหยๆ อย่างจนปัญญา
จริงๆ ข้าสังเกตมานานแล้วว่าเจ้าหมอนี่ดูเกร็งตลอดเวลา มันก็แอบน่าหงุดหงิดอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน
“ไม่เป็นไรขอรับ ข้าไม่คิดว่าใครจะใส่ใจอะไรมากนัก”
“งั้นก็มากินด้วยกันที่นี่แล้วกัน”
“เราจะได้กินข้าวแล้วเหรอเจ้าคะ?”
“ไม่รู้สิ ยังไม่แน่ใจว่ามีอะไรเตรียมไว้ให้หรือเปล่าน่ะสิ”
ตอนนี้ก็คงได้เวลาอาหารแล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าคนรับใช้จะเตรียมอะไรไว้ให้บ้าง
ข้ากำลังจะลุกไปหาอะไรมาให้กินอยู่พอดี วีซอลอาก็ยกมือขึ้นอย่างกระตือรือร้น
“ข้าทำกับข้าวได้นะเจ้าคะ!”
“…แล้วฮงวาอยู่ไหนล่ะ?”
ข้าทำเป็นไม่ตอบคำของวีซอลอา นางเลยทำหน้าบึ้งทันที
ก็เข้าใจดีว่าคำพูดนี้อาจจะดูใจร้ายอยู่บ้าง… แต่ฝีมือทำอาหารของวีซอลอานั้น เอาเข้าจริง ยังไม่ถึงขั้นที่จะนำไปเสิร์ฟให้ผู้อื่นได้จริงๆ
ข้าจึงเลือกจะเรียกคนรับใช้ที่เดินผ่านมาคนหนึ่ง แล้วขอให้เขาเตรียมอาหารให้แทน
ดูจากสีหน้าท่าทาง อีกฝ่ายก็คงจัดเตรียมไว้บางส่วนแล้ว เขาบอกว่าจะใช้เวลาไม่นาน
