กู่หลิงฮวาหลับตาปี๋และหดตัวอย่างแรงอยู่ครู่หนึ่ง
ทว่า… ทั้งแรงปะทะที่คาดไว้ และเสียงดังสนั่นกลับไม่เกิดขึ้นเลย
เมื่อรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ นางจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ
สิ่งที่ควรจะปรากฏอยู่ตรงหน้าคือปลายกระบี่ไม้…
แต่ภาพแรกที่เห็นกลับเป็นแผ่นหลังของใครบางคน
แม้จะไม่กว้างใหญ่นัก แต่แผ่นหลังนั้น… นางจำได้ดี
ฟู่ !
เสียงที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับความร้อนผ่าวแผ่กระจายออกมา
กระบี่ไม้ที่กำลังฟาดตรงมาทางนาง เมื่อครู่กลับถูกมือใครบางคนคว้าไว้เสียแล้ว
ก่อนจะทันได้ประมวลผลสถานการณ์ ความร้อนรอบกายก็พลันจางหายไป
เจ้าของแผ่นหลังนั้นเอ่ยเสียงเรียบ
“เจ้าทำอะไรอยู่?”
หญิงสาวที่กำลังประลองอยู่เมื่อครู่เบือนสายตาหลบวูบในทันที
ในขณะที่กู่หลิงฮวายังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น สายตาของนางก็มองเห็นใบหน้าของผู้ที่เข้ามาขวางไว้
เป็นใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้มีนัยน์ตาแหลมคมที่เต็มไปด้วยความรำคาญ
เขาคือพี่ชายของนาง กู่หยางชอน
‘นึกว่าจะกระดูกหักซะแล้วสิ’
มือยังรู้สึกชาวาบๆ
ถึงจะพุ่งเข้ามาขวางเพราะเห็นว่าสถานการณ์มันเริ่มเลยเถิด แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาขวางแบบรุนแรงถึงเพียงนี้
แม้นางนามว่านัมกุงบีอาจะใช้ปราณกระบี่ห่อหุ้มอยู่ แต่แรงของมันก็ยังไม่มากนัก
หากไม่ได้ใช้ออกด้วยพลังเดิมพัน น่าจะถูกฟาดจนแขนแทบหลุดไปแล้ว
“ข้าถามว่าเจ้าทำอะไรอยู่?”
