เมื่อเขาเอ่ยถามอีกครั้ง นัมกุงบีอาก็ยังคงเบือนสายตาหลบ
หรือว่านางก็รู้ตัวว่าทำเกินไป?
“กับแค่เด็กคนหนึ่ง ถึงกับใช้ปราณกระบี่ออกมาด้วยงั้นหรือ?”
ทว่านัมกุงบีอาก็ยังไม่ตอบ
ดูท่าระหว่างทั้งสองน่าจะมีบทสนทนาอะไรบางอย่างเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่กู่หยางชอนเองก็ไม่ได้ฟังทันชัดเจน
หญิงสาวที่เงียบไปชั่วขณะ ในที่สุดก็เผยสีหน้าคล้ายคนที่กำลังงอนออกมา พร้อมกับพูดขึ้นเบาๆ
“…นางบอกว่าหน้าตาน่าเกลียด”
“หืม?”
“ทั้งที่ไม่ได้ขี้เหร่เลยแท้ๆ …”
จู่ๆ มาพูดอะไรเพ้อเจ้ออีกแล้ว?
หรือว่ากู่หลิงฮวาไปพูดว่านัมกุงบีอาหน้าตาน่าเกลียด?
‘…แต่ไม่น่าใช่นะ หลิงฮวานางก็ไม่ได้สายตาแย่นี่นา?’
และถ้ามองว่านัมกุงบีอาบอกว่านางขี้เหร่ก็ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ เพราะถ้ามองด้วยสายตาคนในตระกูลเดียวกัน ยิ่งเห็นได้ชัดว่ากู่หลิงฮวาเป็นเด็กสาวที่ดูดีอยู่ไม่น้อย
โดยเฉพาะตรงที่นางไม่มีดวงตาแหลมราวกับเข็มเหมือนบุตรคนอื่นๆในตระกูลกู่ ทำให้หน้าตาดูนุ่มนวลกว่าผู้อื่นมาก
ถึงอย่างนั้น… จะให้ไปโทษนัมกุงบีอาเต็มๆ ก็ไม่ได้หรอก
ข้าหันไปมองกู่หลิงฮวาแล้วถามขึ้นว่า
“เจ้าบอกว่านางขี้เหร่?”
“…เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไรน่ะ?”
“นั่นน่ะสิ ข้าก็ว่ามันฟังดูไร้สาระสิ้นดี”
ชักจะรู้สึกว่า บทสนทนานี้เริ่มจะไม่สอดคล้องกันแล้ว
กู่หลิงฮวาเหลือบตามองข้าด้วยแววตาแปลกประหลาด
“ว่าแต่…”
“…ท่านมีความสัมพันธ์แบบไหนกับนางกันแน่?”
“นางไหน?”
