สายตาที่หันมามองข้าอย่างระแวดระวังกำลังชำเลืองไปทางนัมกุงบีอา
…อ้อ ข้ายังไม่เคยบอกเรื่องนี้สินะ?
ใช่แล้ว ยังไม่เคยพูดเลยสักครั้ง
“คือว่า…”
“คู่หมั้น”
เช่นเดียวกับคราวก่อน ครั้งนี้ก็เช่นกัน นัมกุงบีอาเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อนข้าจะทันได้พูดจบ
เพียงแค่คำว่า “คู่หมั้น” สั้นๆ สองพยางค์จากนาง ทำให้สีหน้าของกู่หลิงฮวาถึงกับแข็งค้าง
นางจ้องมองข้ากับนัมกุงบีอาสลับไปมา ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเริ่มเปลี่ยนเป็นแววตาไม่เข้าใจ
สีหน้าแบบนั้น… เหมือนจะพูดว่า‘ทำไมถึงเป็นแบบนี้กัน?’เสียมากกว่า
แต่ถ้าจะให้พูดให้ตรงกว่านั้นคงเป็น‘เจ้ากระจอกแบบเจ้าไปหมั้นกับคนอย่างนางได้ยังไงกัน?’
ไม่ว่าจะด้วยความหมายไหน มันก็ให้ความรู้สึกเจ็บๆในอกอยู่ดี
“…เจ้ากับคู่หมั้นนั่นเดินทางมาด้วยกันงั้นหรือ?”
“เปล่า เราไม่ได้เดินทางมาด้วยกันหรอก… แค่บังเอิญเจอกันระหว่างทาง”
มันก็แค่เรื่องบังเอิญจริงๆ
แม้จากมุมมองของกู่หลิงฮวา คงจะรู้สึกว่าการพบกันระหว่างทางจากซานซีไปส่านซีเป็นเรื่องเหลือเชื่อ
…แต่ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
กู่หลิงฮวายืนเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองนัมกุงบีอาด้วยใบหน้าครุ่นคิดคล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้
“คู่หมั้น… งั้นเหรอ?”
นัมกุงบีอายังคงเผชิญหน้ากับนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ต่างจากทุกครั้ง
กู่หลิงฮวาค่อยๆ ปัดฝุ่นที่เสื้อ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหานัมกุงบีอา
