โดยปกติศิษย์ในสำนักก็น่าจะกินพร้อมกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?
หรือมีเหตุผลพิเศษอะไรบางอย่าง?
แต่ยังไงก็ต้องกินอยู่ดี จะไปกับเขาก็ไม่เสียหาย
“อ่า… งั้นข้าขอไปล้างตัวก่อนแล้วกัน เหงื่อออกเยอะพอสมควรเลย”
ว่าพลาง ข้าก็ลุกขึ้นจากชานเรือน
“เอ๊ะ…?”
“ก็ท่านเองก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้วนี่ จะนั่งรอตรงนี้สักครู่ก็ไม่เป็นไรหรอกกระมัง?”
“ไม่เป็นไรขอรับ! ข้าจะไปนอนกลิ้งอยู่ตรงพื้น หรือไม่ก็ปีนขึ้นต้นไม้ไปพักใจสักหน่อย ท่านค่อยๆ ไปเถอะขอรับ รีบไปแบบช้าๆ นั่นแหละ”
“…พูดอะไรขัดแย้งกันไปหมดเลยนะนั่น?”
เขาเป็นอะไรของเขากันแน่นะ พูดจาวกไปวนมาเหลือเกิน
“เอาเถอะ นั่งรอแป๊บเดียวก็แล้วกัน ข้าจะรีบมา”
“เดี๋ยว !”
เสียงยองพุงร้องเรียกข้าไว้จากด้านหลัง แต่พอคิดว่าทั้งหิว ทั้งเหนียวตัวจนทนไม่ไหวแล้ว ข้าจึงรีบวิ่งออกไปอาบน้ำทันที
‘วันนี้ยองพุงแปลกๆ แฮะ’
หรือว่า… ฝึกหนักเกินไปจนสมองเบลอแล้ว?
ก็มีความเป็นไปได้สูงอยู่
ระหว่างที่ข้ากำลังจะไปล้างตัว ตาแก่ชินก็จู่ๆ พูดถึงวีซอลอาขึ้นมา
[…เจ้าไม่ได้สังเกตสีหน้าของเด็กนั่นเลยรึ?]
“สีหน้า?”
[เจ้านี่มัน… ตากลายเป็นรูไม้หมดแล้วรึไง ถึงมองไม่เห็น?]
อะไรของเขาอีกล่ะ?
จากที่ข้าเห็น นางก็แค่ยิ้มเหมือนปกตินี่นา แล้วตาแก่ชินไปเห็นอะไรเข้า?
[…หรือว่าเจ้าแกล้งทำเป็นไม่เห็น? หน้าตาดูซื่อๆ แบบลูกหมา แต่จริงๆ แล้วนางเจ้าเล่ห์กว่าที่คิดเยอะเลยนะนั่น]
