ข้าขานรับโดยอัตโนมัติ แต่ประโยคต่อมากลับไม่ตามมา
วีซอลอาแค่เรียกชื่อข้า แล้วจ้องมองนิ่งๆ
นางจ้องอยู่นาน จนข้าเริ่มรู้สึกเหมือนถูกดูดกลืนเข้าไปในดวงตาสีดำดุจโอปอลของนาง
นางจะจ้องข้าเงียบๆ แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กันนะ…
หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ วีซอลอาก็เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา
ทว่า…
“คุณชาย!”
เสียงสดใสดังแทรกเข้ามาพร้อมร่างของยองพุงที่โผล่มาอย่างร่าเริง
…แปลกจัง เหมือนเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนแล้ว?
หรือข้าจะคิดไปเอง?
ข้าผละตัวลุกขึ้นจากวีซอลอาโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นยองพุงเดินเข้ามา
พอเขาเห็นข้าลุกขึ้น ก็เริ่มทำท่าลุกลี้ลุกลนไม่รู้จะวางตัวยังไง
“มีอะไรรึ ท่านยองพุง?”
“อะ… ข้า… ขออภัย ข้ามาขัดจังหวะหรือเปล่า…?”
“เอ๋? เปล่านี่ เราไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย”
[อุตส่าห์กลั้นหายใจรอแล้วเชียว… ไอ้เจ้าม้าพยศนี่…]
แม้บทสนทนาจะดำเนินไปตามปกติ แต่ท่าทีของยองพุงก็ดูร้อนรนอยู่ดี
ข้าแอบคิดว่าเขาน่าจะเกรงใจข้า แต่พอดูดีๆ … สายตาของเขากลับแอบเหลือบไปทางวีซอลอา
เหมือนจะระแวงทางนั้นมากกว่า?
ข้าเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองวีซอลอา
นางยังคงยิ้มอยู่อย่างเงียบๆ เหมือนเดิม
“ท่านยองพุง?”
“อะ… คือว่า พอฝึกเสร็จแล้ว ก็เลยคิดว่าจะแวะมาชวนไปกินข้าวด้วยกันน่ะขอรับ…”
คำพูดของเขาทำให้ข้าเอียงคอเล็กน้อย
ทำไมถึงไม่ไปกินกับศิษย์คนอื่น แล้วมาหาข้าล่ะ?
