เมื่อข้าลองเอนตัวพิงเบาๆ นางก็ไม่ไหวเอนไปไหนเลยแม้แต่น้อย
…ช่างเป็นร่างกายที่น่าแปลกใจจริงๆ
[เจ้าชอบล่ะสิ?]
คำพูดของตาแก่ชินทำเอาข้าเกือบหลุดหัวเราะ
“ชอบ?” งั้นหรือ…
ข้าเงียบไป แล้วหันไปมองวีซอลอา
นางนั่งอยู่ข้างข้าอย่างสงบ ดวงตาจ้องมองไปยังสระบัวที่อยู่ภายในเรือนพัก
นางกำลังมองปลาในสระด้วยความสนใจอย่างเงียบๆ
…หรือว่านางกำลังคิดอยากกินมันอยู่?
ไม่สิ… ถึงจะพูดเรื่องประหลาดๆ เป็นประจำ แต่ไม่น่าถึงขนาดนั้น
…มั้งนะ?
ข้านั่งพิงอยู่อย่างนั้นพลางมองนางอย่างเงียบๆ
แล้วในจังหวะหนึ่ง วีซอลอาก็หันหน้ามาทางข้า
เมื่อดวงตาทั้งสองสบกัน นางก็ยิ้มให้ทันที
รอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาโค้งคล้ายพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว มุมปากยกขึ้นอย่างสวยงาม…
เพียงชั่วพริบตา ความคิดในหัวของข้าก็พลันขาวโพลน
เพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไป รอยยิ้มของวีซอลอาจึงแล่นเข้ามากระทบใจอย่างจัง
‘…ใบหน้านี่มันอาวุธชัดๆ ’
บางที… ข้าอาจต้องหาผ้ามาคลุมหน้านางเสียตั้งแต่ตอนนี้ แทนที่จะรออีกหลายปีข้างหน้า
ทั้งที่แค่ใส่ชุดสาวใช้ก็ยังน่าดึงดูดถึงเพียงนี้ แล้วหากโตขึ้นอีก จะขนาดไหนกัน…
◇◆
…แต่ข้าย่อมไม่อาจเก็บวีซอลอาไว้ข้างกายได้ตลอดไป
ไม่ใช่แค่เรื่องความงามเท่านั้น แต่ยังมีความหมายอื่นที่มากกว่านั้นอีกมาก
จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัย
ทั้งผู้อาวุโสเซียนกระบี่ ทั้งท่านพ่อ… พวกเขากำลังคิดอะไรกันแน่?
“คุณชายเจ้าคะ”
“หืม?”
