ดูเหมือนว่าตาแก่ชินจะไม่ได้สนใจเรื่องยุ่งยากเหล่านี้มากนัก แม้แต่ตอนที่ศิษย์ของฮวาซานหายตัวไป เขาก็ไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อน
สำหรับเขาแล้ว การที่สำนักยังคงอยู่ต่อไปอาจเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
ข้าคิดเรื่องพวกนี้ไปพลางเดินขึ้นไปยังภูเขาหลังสำนักถ้าข้ากลับไปที่พักตอนนี้ ข้าก็คงทำได้แค่หลับอย่างเดียว ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจฝึกฝนเสียหน่อย
แต่แล้ว…
“เจ้านั่นทำอะไรอยู่อีกล่ะ?”
ตั้งแต่ข้ายังเดินขึ้นเขามา ข้าก็รู้สึกถึงกระแสพลังที่คุ้นเคย แม้มันจะจางกว่าวันวาน แต่ข้าก็มั่นใจว่าเป็นของนัมกุงบีอา
แต่นอกจากนาง ข้ายังสัมผัสได้ถึงอีกหนึ่งบุคคลที่อยู่ด้วย
“อึก…! ทำไมข้าถึงตีโดนไม่ได้เลย!?”
เสียงหอบหายใจดังขึ้นพร้อมกับเสียงไม้กระทบกัน ข้าเดินเข้าไปใกล้ขึ้น และสิ่งที่เห็นทำให้ข้าต้องขมวดคิ้ว
ที่ล้มกลิ้งไปกับพื้นดินไม่ใช่ใครอื่น
แต่เป็นกู่หลิงฮวา
นางกำลังฝึกซ้อมประลองกับนัมกุงบีอาแต่ดูเหมือนว่าทุกการโจมตีของนางล้วนพลาดเป้า และไม่ใช่เพราะนัมกุงบีอาหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่เป็นเพราะนางไม่จำเป็นต้องหลบเลย
เพียงแค่ใช้ฝีเท้าขยับเบาๆ นางก็สามารถหลบการโจมตีทั้งหมดของกู่หลิงฮวาได้
‘นางฝึกซ้อมด้วยกันงั้นหรือ?’
ข้ามองไปโดยรอบ ไม่เหมือนกับเมื่อวาน วันนี้ไม่มีศิษย์ฮวาซานคนอื่นเฝ้าดู บางทีพวกเขาอาจมีการฝึกซ้อมรวมกันที่อื่น
