“กลิ่นเหม็น” คืออะไรกันแน่?”
นี่เป็นคำถามที่นัมกุงบีอาครุ่นคิดมาตลอดตั้งแต่ยังเด็ก เหตุใดนางถึงสามารถรับรู้กลิ่นที่ไม่มีใครสัมผัสได้?
เพราะเหตุนี้ นางจึงรู้ดีว่าชีวิตของตนนั้นไม่ต่างอะไรจากขุมนรก
การกินข้าวอย่างสบายใจเป็นเรื่องยาก การพูดคุยกับผู้อื่นกลายเป็นภาระ แม้กระทั่งการหลับตาลงเพื่อพักผ่อนก็ยังเป็นความทรมาน
นางเคยถามตัวเองมาตลอดว่า
“ข้าจะหลุดพ้นจากสิ่งนี้ได้อย่างไร?”
ภายในสายหมอกหนาทึบที่บดบังหนทาง นัมกุงบีอาหลงทางอยู่เสมอ
แต่ถึงกระนั้น ยังมีช่วงเวลาหนึ่งที่ทำให้นางสามารถก้าวข้ามกลิ่นเหม็นเหล่านั้นได้
ช่วงเวลาที่นางกวัดแกว่งกระบี่
ในช่วงเวลานั้นเพียงช่วงเดียว โลกทั้งใบก็จะมอบอิสรภาพให้นาง
ด้วยเหตุนี้ นางจึงยึดติดกับกระบี่
ในชั่วขณะที่ร่ายรำกระบี่ นางสามารถลืมความทุกข์ทรมานและความเจ็บปวดได้ แม้จะเป็นเพียงภาพลวงตาก็ตาม
ดังนั้น นางจึงกวัดแกว่งกระบี่อยู่ทุกวัน
แม้ว่าทันทีที่กระบวนท่าของนางสิ้นสุดลง กลิ่นเหม็นจะกลับมาเหมือนเดิม หรือบางครั้งอาจรุนแรงขึ้นเพราะผู้คนที่เฝ้ามองนางก็ล้วนแฝงไปด้วยกลิ่นนั้นก็ตาม
แต่หากการก้าวไปถึง “สุดปลายกระบี่” ที่นางเฝ้าฝันถึงสามารถช่วยให้นางหลุดพ้นจากสิ่งนี้ได้
นางก็จะไปให้ถึงมัน
นางท้าประลองกับจอมยุทธ์ที่แข็งแกร่งกว่าตนเองเสมอ เมื่อมีโอกาส นางจะใช้เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกฝน
