เมื่อก้าวเข้าไปในกระท่อม ภายในเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของราชินีกระบี่ที่หลับใหลอยู่ ข้าจึงค่อยๆ นั่งลงที่มุมหนึ่งอย่างระมัดระวัง
หมอเทวดาค้นหาอะไรบางอย่างจากลิ้นชักก่อนจะหยิบยาขี้ผึ้งและผ้าพันแผลออกมาเตรียมไว้
“แผลเพียงเท่านี้ สำหรับจอมยุทธ์ที่มีลมปราณในตันเถียน คงสมานตัวได้ในเวลาไม่นาน”
“อย่าบอกนะว่าเจ้ากำลังคิดอะไรแบบนั้นอยู่?”
“…อะ… ไม่ใช่ขอรับ”
เขาสังเกตได้ไวเสียจริง…
“ถึงจะเป็นจอมยุทธ์ ก็ใช่ว่าจะรอดได้หากถูกตัดคอหรือควักหัวใจออกไป”
ขณะที่หมอเทวดากล่าวเช่นนั้น เขาก็เริ่มทายาลงบนหลังมือของข้า ความแสบร้อนพลันแล่นเข้ามา แต่เมื่อพันผ้าพันแผลหลายชั้นเข้าไป ความรู้สึกนั้นก็ค่อยๆ จางลง
“เจ้าควรจะรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร”
“…ขอรับ?”
“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“…!”
จู่ๆ หมอเทวดาก็เอ่ยถาม ทำให้ข้าถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะ
เขารู้เรื่องแล้วหรือ? หรือเพียงแค่สงสัย? แต่จากสีหน้าของเขา ดูไม่เหมือนเป็นเพียงแค่เดาเล่น ๆ
ข้าระมัดระวังไม่ให้มีร่องรอยของเลือดติดตัว แต่เขากลับจับสังเกตได้อย่างไร?
ข้าครุ่นคิดว่าจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดีหรือไม่ ทว่าถ้าหากเซียนดอกเหมยทราบเรื่องเข้า ยังไงเสีย หมอเทวดาก็ต้องรู้เรื่องในที่สุดอยู่ดี ต่อให้ปิดบังตอนนี้ ก็ไม่มีประโยชน์
ในที่สุด ข้าก็ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวขึ้น
“เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยขอรับ ข้าพบพวกที่หมายตากระท่อมแห่งนี้”
“…เป็นพวกนักฆ่าหรือไม่?”
