“ขอรับ จากที่ข้าเห็น พวกมันเป็นจอมยุทธ์สำนักอธรรม”
“…”
สีหน้าของหมอเทวดาเปลี่ยนไปเล็กน้อย คล้ายกับรู้สึกเวทนา
เหตุใดเขาถึงแสดงสีหน้าเช่นนั้น?
เพราะรูปลักษณ์ที่ดูอ่อนเยาวะของข้าหรือ?
‘ถึงแม้ว่าอายุจริงของข้าจะไม่ได้มากนักก็ตาม…’
“…นี่เป็นครั้งแรกของเจ้าหรือไม่?”
“ครั้งแรก… หมายถึง?”
“ครั้งแรกที่เจ้าปลิดชีวิตผู้คน”
คำถามของเขาทำให้ข้าไม่รู้จะตอบอย่างไรดี จึงได้แต่นิ่งเงียบไป
หมอเทวดาคงแสดงสีหน้าเช่นนั้นเพราะเหตุนี้สินะ…
มองดูมือที่ยังสั่นเล็กน้อย ข้าก็เข้าใจขึ้นมาในทันที
สีหน้าของเขาไม่ใช่แค่เวทนา แต่เป็นความเข้าใจบางอย่าง…
ในตอนนี้ ข้ามีเพียงคำตอบเดียวเท่านั้น
“ข้าสบายดี”
แม้จะรู้สึกว่าร่างกายยังไม่สงบนิ่งดังเดิม แต่ข้าก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันนัก…
เขาคงคิดว่านี่เป็นความผิดของตนเองกระมัง ไม่นึกเลยว่าหมอเทวดาจะเป็นคนที่มีจิตใจลึกซึ้งถึงเพียงนี้ อาจเพราะเหตุนี้เขาจึงเลือกเป็นแพทย์
“อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นสิ่งที่ข้าต้องประสบพบเจอเข้าสักวันอยู่แล้ว”
แม้ว่าเขาจะเป็นแพทย์ที่ให้ความสำคัญกับชีวิตและแบกรับความรับผิดชอบไว้เต็มเปี่ยม แต่ก็คงไม่ได้ยึดถือว่า “ทุกชีวิตล้วนมีค่า” อย่างเคร่งครัด เพราะในยุทธภพ คำพูดเช่นนั้นไม่มีความหมายมากนัก
ดังนั้น สิ่งที่เขาทำได้คงมีเพียงแค่แสดงสีหน้าขมขื่นออกมา
