“มีพวกมันบางกลุ่มเดินเพ่นพ่านอยู่รอบกระท่อม ข้าจะกลับไปรายงานเซียนดอกเหมยให้รับมือเอง”
“ขอบใจ”
เสียงขอบคุณของหมอเทวดาทำให้ข้าชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะพูดคำนั้นออกมา
เขาคงสังเกตเห็นสีหน้าประหลาดใจของข้า เพราะทันใดนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน
“อะไรของเจ้า ไอ้ท่าทางนั่น? เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนประเภทที่ไม่มีทางพูดขอบคุณหรือไร?”
“…ไม่ใช่นะขอรับ ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น”
“ไม่คิดบ้าอะไรเล่า! อย่าได้คิดไปโกหกใครที่ไหนเชียว หน้าเจ้ามันแสดงคำตอบชัดเจนเสียขนาดนี้!”
‘…ข้าดูออกง่ายถึงเพียงนั้นเลยหรือ?’
[เจ้าแทบจะเขียนคำตอบลงบนหน้าผากแล้ว เงียบๆ ไว้จะดีกว่า]
‘…อืม’
ข้าพยายามปิดบังความคิดของตนเองมาตลอด แต่ดูเหมือนจะไม่สำเร็จเสียแล้ว
เมื่อการรักษาสิ้นสุด ข้ากล่าวขอบคุณก่อนจะเตรียมลุกขึ้น
“…ฝึกฝนร่างกายให้พอดี อย่าหักโหมนัก และหากเลือกได้ ก็พยายามกินอาหารประเภทผักให้มากเข้าไว้”
จู่ๆ หมอเทวดาก็กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
ข้าหยุดชะงักไปชั่วขณะ มองเขาด้วยความสงสัย ทว่าเขาเพียงแค่ไอแห้งๆ สองสามครั้ง ก่อนจะโบกมือไล่ข้าออกไป
สุดท้ายข้าก็ถูกไล่ออกจากกระท่อมกึ่งๆ ถูกบังคับ พอออกมายืนอยู่หน้ากระท่อมพลางเหม่อไปครู่หนึ่งตาแก่ชินก็กล่าวขึ้น
[ดูเหมือนเขาจะพูดถึงพลังในร่างกายของเจ้า]
“อ่า…”
แม้จะบอกว่าเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่สุดท้ายก็ยังอุตส่าห์เตือนมาแบบอ้อมๆ
