สมกับเป็นคนที่มีจิตใจผูกพันกับผู้อื่นมากกว่าที่ข้าคาดไว้จริง ๆ
[ไหนๆ ก็พูดขึ้นมาแล้ว เจ้าว่าจะทำยังไงกับพลังในร่างกายนั่น?]
‘จะให้ทำอะไรได้ นอกจากภาวนาไม่ให้มันระเบิดออกมา’
[ก่อนหน้านี้เจ้าเคยบอกว่ามีวิธีไม่ใช่หรือ?]
คำพูดของตาแก่ชินทำให้ข้ากัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
ข้าคิดถึงบางความเป็นไปได้อยู่ ทว่า…
เวลาของข้าคงเหลือไม่มากนัก ข้าจึงต้องตัดสินใจให้เร็วขึ้น
“นี่!”
ในขณะที่ข้ากำลังครุ่นคิดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา
กู่หลิงฮวาเอ่ยขึ้นขณะมองมาทางข้า
“รักษาเสร็จแล้วรึ?”
“…ก็ตามที่เห็น”
นางถือมีดทำครัวขนาดใหญ่ไว้ในมือ และกำลังหั่นอะไรบางอย่างอยู่…
นั่นมันอะไร… มันฝรั่งหรือ?
ของที่กู่หลิงฮวากำลังหั่นอยู่นั้นแทบจะจำรูปร่างเดิมไม่ได้แล้ว มันถูกสับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเสียจนข้าลังเลว่าจะหยิบเข้าปากดีหรือไม่
อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยสมาธิ ราวกับว่าการหั่นมันฝรั่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
หลังจากจดจ่อกับมันอยู่นาน นางก็เงยหน้าขึ้นมาถามข้า
“…เจ้า…ไม่เป็น…อะไรใช่หรือไม่?”
ข้าเอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป พลางสังเกตว่าสายตาของนางจับจ้องไปยังหลังมือของข้า
“ห่วงข้าหรือ?”
ดูเหมือนคำพูดของข้าจะทำให้นางไม่พอใจเข้าให้ นางขึ้นเสียงใส่ข้าทันที
“ข้าไม่ได้ห่วงเจ้าสักหน่อย! ข้าก็แค่บอกให้เจ้าหายไปจากตรงหน้าข้าเร็วๆ เท่านั้น!”
“ข้าก็กำลังจะไปอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”
