[ข้าจะไม่มีวันเข้าใจได้เลยว่าทำไมถึงมีแต่สาวๆ มาพัวพันกับไอ้เด็กหน้าตาเหมือนตะขาบเช่นเจ้า! โลกนี้มันใกล้พินาศแล้วจริง ๆ!]
‘…แสดงว่าปัญหาทั้งหมดคือ ท่านใช้ชีวิตจนตายแล้วยังไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักเลยสินะ?’
[…]
‘…ที่จริงแล้ว ท่านกำลังหงุดหงิดเพราะข้ามีคนสนใจมากกว่าท่านใช่หรือไม่?’
[ไอ้…!!!]
แม้ข้าจะมองไม่เห็นเขา แต่ข้าก็สามารถจินตนาการได้อย่างชัดเจนว่าเขากำลังกำหมัดและตัวสั่นเพียงใด
เมื่อคิดแบบนี้ ข้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงมักจะด่าข้าบ่อย ๆ
‘ว่าแต่… หรือว่าท่านไม่เคยมีหญิงใดมาก่อนเลยจริง ๆ…?’
[…!…!!…!!!…!]
“นี่! ทำไมต้องเสียงดังขนาดนั้น!?”
“อือ…”
“….”
“อืม…”
“…!”
เสียงขยับตัวของคนสองคนดังมาจากทั้งสองข้างของข้า
ข้าตัวแข็งทื่อไปทันที
เมื่อครู่ข้ายังง่วงอยู่แทบขาดสติ แต่พอเจอสถานการณ์นี้ ความง่วงก็หายวับไปหมดแล้ว
ในความมืดของห้อง ข้านอนอยู่ตรงกลาง
ข้างซ้ายคือ นัมกุงบีอา
ข้างขวาคือ วีซอลอา
นัมกุงบีอาหลับสนิทไปทันทีที่หัวถึงหมอน เหมือนเมื่อคืนก่อน
ส่วนวีซอลอานั้น ตอนแรกยังพลิกตัวไปมาเล็กน้อย แต่ไม่นานก็จ้องมองข้าที่แข็งค้างอยู่ แล้วเริ่มพูดเจื้อยแจ้วก่อนจะหลับไปในที่สุด
…นี่ข้าจะได้นอนจริงๆ ใช่หรือไม่?
และแล้ว…
แม้ข้าจะเหนื่อยมาทั้งวันและคิดว่าคืนนี้จะได้นอนหลับเต็มอิ่ม แต่สุดท้ายข้าก็ยังคงนอนไม่หลับ
