นางรู้ดีว่าต่อให้นางแอบไปร้องไห้เงียบๆ ด้านหลังเรือน ก่อนจะกลับเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นปกติ อาจารย์ก็ยังคงจับได้อยู่ดี
นางไม่อยากทำให้อาจารย์เป็นห่วง…
แต่แม้จะพยายามกลั้นเพียงใด น้ำตากลับไม่ยอมหยุดไหล
ยิ่งพยายามหยุด กลับยิ่งไหลออกมาไม่ขาดสาย
นี่เป็นเหตุผลที่กู่หลิงฮวาเกลียดการร้องไห้ที่สุด
ขณะที่พยายามเช็ดน้ำตาออก นางก็คิดขึ้นมาในใจ
‘…หากอาจารย์จากไปแล้ว…’
เมื่อนางถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง จะมีสิ่งใดเหลืออยู่ในชีวิตของนางกัน?
…ไม่มีอะไรเลย
นางมั่นใจว่าเป็นเช่นนั้น
ครอบครัวงั้นหรือ?
‘…ไม่’
เพียงแค่คำนี้ผุดขึ้นมาในหัว กู่หลิงฮวาก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว
นางยังจำคืนอันมืดมิดคืนนั้นได้ดี…
ภาพแห่งความทรงจำที่พร่าเลือนแต่กลับฝังลึก… ยังคงพันธนาการนางเอาไว้
คืนที่ทุกสิ่งพังทลายลง
คืนที่แสงสว่างถูกดับมอด…
มารดาของนางกำลังร่ำไห้
บิดาของนางจ้องมองลงมาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
และ…
กู่หยางชอนที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น
นางไม่อาจลืมได้เลย
เพราะนั่นเป็นคืนสุดท้ายที่นางได้เห็นมารดา…
เป็นวันที่ทุกสิ่งพังทลายลงต่อหน้านาง…
แล้วฮวาซานล่ะ?
หลังจากอาจารย์จากไปแล้ว… ฮวาซานจะยังยอมรับนางอยู่หรือไม่?
ถึงแม้ว่าจะยอมรับ… แต่นางเองจะสามารถอดทนอยู่ต่อไปได้หรือ?
นางไม่รู้คำตอบ
แต่สิ่งที่นางทำได้ตอนนี้ มีเพียงเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย
