ก่อนที่นางจะรู้ตัว นางก็เดินมาถึงกระท่อมที่อาจารย์พักอยู่แล้ว
นางรีบตั้งสติ พยายามทำให้ตนเองดูปกติที่สุด
เพราะในฐานะศิษย์ นี่คือสิ่งที่นางควรทำอย่างน้อยที่สุด…
กู่หลิงฮวาตั้งสติให้มั่น ก่อนก้าวเดินไปยังกระท่อม
ทันใดนั้น ร่างของนางที่เคยปรากฏอยู่ภายนอกพลันหายวับไปราวกับกลุ่มควัน
เพราะเหตุนี้เอง…
กลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังแอบจับตามองนางอยู่จึงแสดงสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะเริ่มกระซิบกระซาบกัน
“…นางหายไปไหนกัน?”
“หรือว่าเราถูกจับได้แล้ว?”
“แค่สตรีผู้ฝึกยุทธ์ชั้นสองธรรมดาๆ จะจับได้งั้นรึ? พูดว่านางคือเซียนดอกเหมยปลอมตัวมาเสียยังฟังขึ้นกว่าอีก”
“หุบปากแล้วสำรวจต่อไปเถอะ เหมือนจะเจออะไรบางอย่างเข้าแล้ว”
ชายร่างเล็กที่สวมผ้าคลุมดำก้าวเข้าไปสำรวจบริเวณที่กู่หลิงฮวาหายตัวไป
แม้ภายนอกจะไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ แต่กลับให้ความรู้สึกแปลกประหลาด
‘นี่มันค่ายกลหรือ?’
แต่ถ้าเป็นค่ายกลจริง แล้วเหตุใดถึงต้องวางไว้กลางป่าลึกแบบนี้?
ความสงสัยทำให้เขายื่นมือออกไปสัมผัส—
ตึง!
“…!”
แรงปะทะที่หนักแน่นสะท้อนกลับมาทำให้มือของเขาถูกกระแทกออกไป
เป็นการป้องกันที่แข็งแกร่งผิดปกติ
ชายคนนั้นลูบมือที่ยังคงชาไปหมด ก่อนจะเปลี่ยนความคิดใหม่
‘ไม่ใช่ค่ายกลธรรมดา’
แม้จะมีค่ายกลที่ปกปิดการมองเห็นอยู่ด้วย แต่นี่ไม่ใช่เพียงแค่นั้น นี่เป็นม่านพลังที่ถูกเสริมด้วยพลังลมปราณอย่างหนาแน่น
