ดวงตาของเด็กหนุ่มจ้องมายังหัวหน้ากลุ่ม พร้อมกับริมฝีปากที่ยกยิ้มเย้ยหยัน
จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความดูถูก
“รู้ไปแล้วจะทำไมล่ะ ไอ้ขยะ”
ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยอะไรต่อ เปลวเพลิงก็พลันปะทุขึ้น!
ฟู่ม!
ป่าที่เงียบสงบเมื่อครู่ พลันกลายเป็นทะเลเพลิงในชั่วพริบตา!
แบชงไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้
“ไอ้ปีศาจบ้านี่มันเป็นใครกันแน่?”
พวกเขาเพียงต้องการสืบข่าวในบริเวณนี้ แต่กลับต้องมาเจอเรื่องที่เหนือความคาดหมาย
เขาคิดว่าพวกตนได้เคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เพื่อหลีกเลี่ยงเส้นทางของศิษย์ฮวาซานแล้วแท้ๆ
แต่กลับมาเจอกับเด็กหนุ่มที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น…
แบชงแอบเหลือบมองไปทางร่างของทูซอมที่ล้มกลายเป็นศพอยู่บนพื้น
ไม่มีบาดแผลใดๆ นอกจากคอที่ถูกบิดหัก
แสดงว่ามันเกิดขึ้นในพริบตา
“ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย”
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เด็กอายุเพียงเท่านี้พึงมี
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สำหรับจอมยุทธ์สายหมัดที่ต้องใช้มือเปล่าในการสังหาร การลงมือด้วยมือเปล่าเช่นนี้ยิ่งยากเข้าไปใหญ่
เด็กหนุ่มที่ยังไม่ถึงวัยหนุ่มเต็มตัวคนนี้… กลับทำได้โดยไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย
“และที่สำคัญ…”
ฟู่มมม!
“เวรเอ๊ย…!”
แบชงกระโดดหลบไปด้านหลัง ขณะที่ใช้กระบี่ปัดเปลวเพลิงที่พุ่งเข้าใส่
เปลวเพลิงนี้มันอะไรกัน!?
“พลังไฟ…? แต่ในส่านซี ไม่มีสำนักใดใช้ไฟเป็นหลักมิใช่หรือ!?”
