“เด็กกระจ้อยร่อยแบบนั้น จะมีพลังให้สูบเอาที่ไหนกันเล่า! บัดซบ… ข้าบอกให้พวกเจ้าอย่ายุ่งกับเด็กไงวะ!”
“อืม จริงด้วย เด็กไม่ควรไปยุ่ง…”
“ใช่แล้ว คราวนี้พวกเรารีบกลับ…”
หัวหน้ากลุ่มพูดยังไม่ทันจบ เขาก็ต้องกลืนคำพูดลงไปทันที
พร้อมกันนั้น การเคลื่อนไหวของพวกลูกสมุนทั้งหมดก็หยุดชะงัก
เพราะท่ามกลางบทสนทนา มีเสียงที่ไม่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามา
เพียงเสี้ยววินาที หัวหน้ากลุ่มก็คว้าดาบออกมา ก่อนจะสะบัดฟันไปยังทิศทางของเสียง
ฉัวะ!
กระบวนท่ารวดเร็วและรุนแรง ถูกเสริมด้วยปราณกระบี่แต่กระบี่ของเขากลับฟาดเพียงแค่อากาศ
ทั้งที่เขาแน่ใจว่าเสียงเมื่อครู่ดังมาจากตรงนี้แท้ ๆ…
กร๊อบ!
“อึก…!”
เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้น พร้อมกับเสียงกดลำคอของชายร่างใหญ่
หัวหน้ากลุ่มหันไปมองทันที และสิ่งที่เขาเห็นก็คือ…
ทูซอม
ชายร่างยักษ์ที่มีขนาดตัวไม่ต่างจากหัวหน้าสาขานัก กำลังล้มลงอย่างช้า ๆ
โครม!
เสียงร่างหนัก ๆ กระแทกพื้นดังก้อง
คอของมันหักผิดรูป ไม่มีทางรอดชีวิตแน่
ชายหัวหน้าหรี่ตาลง ก่อนเอ่ยถามเสียงเย็น
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หลังร่างของทูซอมมองกลับมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
เรือนผมสีดำที่แฝงประกายแดงเรื่อ ดวงตาสีโลหิตดั่งหยดเลือด
ชุดฝึกยุทธ์สีแดงเข้ม ร่างกายที่ยืนตัวตรงสง่างาม และรังสีที่แผ่ออกมา ทำให้รู้ได้ในทันทีว่าเขาไม่ใช่จอมยุทธ์ธรรมดา
