ก่อนหน้านี้ เมื่อข่าวการปรากฏตัวของตำหนักเซียนมังกรชาดแพร่สะพัดออกไปในช่วงแรก มันได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย ยอดฝีมือและบุคคลหลากสายอาชีพต่างหลั่งไหลมารวมตัวกันที่อำเภอเป่ยเหลียง ลามไปถึงเมืองเซิ่งหยาง
สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับระดับเทียนเหรินนั้นยังพอเข้าใจได้ ทว่ากลับมีปรมาจารย์ยุทธ์เซียนเทียน หรือกระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาจำนวนมาก ที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แห่แหนมาผสมโรงกับเขาด้วย
ในมุมมองของกู้หย่วน หากคนเหล่านี้ถูกความโลภเข้าครอบงำ หลงใหลในวาสนาแห่งเซียนจนหน้ามืดตามัว แล้วบุกตะลุยเข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขาอวิ๋นเมิ่งตามพวกผู้บำเพ็ญเพียรแล้วล่ะก็ เกรงว่าคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่นนับไม่ถ้วนเป็นแน่
เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงความคิดของตัวเองก่อนหน้านี้ กู้หย่วนก็อดไม่ได้ที่จะลอบทอดถอนใจ
“ตอนแรกข้ายังคิดว่า หากโชคดีทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหรินได้ ก็อยากจะลองเข้าไปสำรวจในตำหนักเซียนมังกรชาดดูสักครั้ง แต่ดูจากตอนนี้แล้ว การร่วมเดินทางมากับขุมกำลังใหญ่อย่างยอดเขาโอสถ น่าจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยและรัดกุมที่สุดแล้ว”
ร่มเงาไม้ใหญ่ ย่อมให้ความร่มเย็น นี่คือสัจธรรมที่แท้จริง
