พูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องปกติเลยนะ!?
สมองของข้าพลันโกลาหล
นี่มันเรื่องอะไรกัน!?
ไม่ว่าจะสถานะของวีซอลอา หรือความสัมพันธ์กับนัมกุงบีอา ข้าไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาเผชิญกับเรื่องเช่นนี้เลยสักนิด
และแน่นอน—วีซอลอาเองก็คงไม่ต้องการแบบนี้เช่นกัน… ใช่หรือไม่?
“พี่สาว… จริงหรอ? ข้านอนด้วยได้จริงๆหรอ?”
…ไม่ใช่สินะ?
วีซอลอามองนัมกุงบีอาด้วยดวงตาเป็นประกาย
และเมื่อนัมกุงบีอาพยักหน้าตอบรับ—
ข้าก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเรื่องนี้มันกำลังไปไกลเกินกว่าที่ข้าจะควบคุมได้แล้ว
“อืม…”
“จริงหรอ?”
“อืม ไปนอนด้วยกันเถอะ”
…นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
ไม่ว่าข้าจะคิดยังไง ข้าก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันกำลังเลยเถิดไปมาก มันเป็นสถานการณ์ที่หลายๆ ความหมายแล้วไม่ควรปล่อยให้เกิดขึ้น
ข้าต้องหยุดเรื่องนี้ก่อนที่มันจะเกินควบคุม!
“เดี๋ยวสิ! นี่พวกเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไรกัน—”
“สหายน้อย! อรุณสวัสดิ์!”
เสียงดังขัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
บุคคลที่เข้ามาขัดจังหวะไม่ใช่ใครอื่น—ยองพุง
เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างแจ่มใส พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง
แต่ทันทีที่เขาเห็นวีซอลอาที่กำลังสะอื้นเบาๆ และซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของนัมกุงบีอา
รวมถึงข้าที่กำลังยืนจ้องมองทุกอย่างอย่างมึนงง
ดวงตาของเขาเริ่มสั่นไหว
“อะ…เอ่อ…”
เขามองบรรยากาศรอบตัวด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
“ข้ามีเรื่องจะมาบอก…”
ดวงตาของยองพุงสั่นระรัวขณะกวาดมองพวกเราไปมา
