คืนค่ำภายใต้ดวงจันทร์ที่ลอยเด่นกลางฟากฟ้า
เบื้องหน้าคือที่นอนที่ถูกปูไว้เรียบร้อย
ภายในห้องมีเพียงแสงสลัวจากเปลวเทียนเล่มเดียวที่ส่องให้เห็นรางๆ
และที่สำคัญ— มีชายหญิงอยู่ในห้องเดียวกัน
ข้าย่อมรู้ดีว่าสถานการณ์เช่นนี้หมายถึงอะไร
ข้าไม่ได้ไร้เดียงสาถึงเพียงนั้น ในชาติก่อนก็เคยผ่านประสบการณ์มาแล้ว ข้ารู้ดีว่าเหตุการณ์นี้กำลังจะนำไปสู่อะไร
ปัญหาคือ… คนที่อยู่ตรงหน้าข้าเป็นใครต่างหาก
“…ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้?”
ข้าถามออกไปด้วยความสงสัย แต่นัมกุงบีอากลับเอียงคอเล็กน้อย ราวกับไม่เข้าใจว่าข้าหมายถึงอะไร
ดูจากสภาพแล้ว ไม่ว่าใครก็คงคิดว่านางเตรียมตัวมาสำหรับสถานการณ์นี้อย่างตั้งใจ
แต่ปัญหาคือ— นางคือนัมกุงบีอา
คุณหนูผู้ไร้เดียงสานี่หรือจะเป็นคนวางแผนเรื่องเช่นนี้? ไม่มีทาง!
ข้าถามออกไปอีกครั้ง
“ที่นี่มีห้องแยกให้มิใช่หรือ? เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่?”
“…ห้องไม่มี”
“ใครเป็นคนบอก?”
“ท่านเจ้าสำนักบอก”
…เซียนดอกเหมยอย่างนั้นรึ!?
ไม่มีทางที่สำนักใหญ่อย่างฮวาซานจะไม่มีห้องว่างให้แขกพัก
ข้ากำลังจะคิดอะไรบางอย่าง แต่ตาแก่ชินกลับแทรกเข้ามาในความคิดก่อน
[เจ้าสำนักของฮวาซานแต่ละรุ่นเป็นพวกหัวไวเสมอ คิดเร็ว ทำเร็ว]
‘…เมื่อครู่นี้ท่านถามข้าว่าฮวาซานคืออะไรด้วยซ้ำ’
[…นั่นก็เป็นเรื่องปกติของชีวิต]
ข้าหรี่ตามองนัมกุงบีอาอีกครั้ง
