นางอาบน้ำมาแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อย เส้นผมยังเปียกหมาดๆ อยู่เล็กน้อย
ผิวขาวเนียนของนางสะท้อนแสงจันทร์ ทำให้ยิ่งดูโดดเด่นกว่าปกติ
หรืออาจเป็นเพราะบรรยากาศของสถานการณ์นี้ที่ทำให้ข้ารู้สึกว่ามันยิ่งชัดเจนขึ้น
“…เฮ้อ”
แต่ถึงอย่างนั้น นางคิดอะไรของนางกันแน่?
ข้าไม่อยากเชื่อว่านางจะไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าสถานการณ์นี้หมายถึงอะไร
นัมกุงบีอายังคงนั่งนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
ข้าจ้องมองนางแล้วคิดในใจ
‘…งดงามอย่างน่าหงุดหงิดจริงๆ’
นางนั่งอยู่บนที่นอนอย่างเรียบร้อยท่ามกลางแสงจันทร์ ราวกับภาพวาดอันสมบูรณ์แบบ
ในอดีต ข้าจำได้ว่ากระบี่มารราชินีมีเสน่ห์ที่เย็นชาและแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยม ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่น
แต่ในชาตินี้ นัมกุงบีอากลับมีความบริสุทธิ์และงดงามในแบบที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
‘ใบหน้านี้เป็นอาวุธโดยแท้’
ต่อให้ข้าปฏิเสธทุกสิ่ง—แต่สิ่งหนึ่งที่ข้าไม่อาจปฏิเสธได้ก็คือ ความงามของนัมกุงบีอา
และหากต้องสบตากับนางนานกว่านี้…
หากเป็นข้าในอดีต ตอนที่อายุเท่านี้ คงไม่อาจรักษาสติได้แน่นอน…
ในอดีต ข้าอาจจะตกหลุมพรางของนางอย่างง่ายดาย และจบลงด้วยการยิ้มโง่ๆ ไปแล้วก็เป็นได้
‘แล้วตอนนี้ล่ะ?’
ในตอนนี้ ข้ายังสามารถรักษาความสงบของตนเองได้หรือไม่?
ข้าไม่มั่นใจเลย…
เพราะในเวลานี้ นัมกุงบีอาช่างมีเสน่ห์เย้ายวนอย่างน่ากลัว
ข้าขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันหลังให้
