หากยังอยู่ที่นี่ต่อไป คงไม่เป็นผลดีกับข้าแน่
“…ดูเหมือนจะมีปัญหาบางอย่าง ข้าว่าคืนนี้คุณหนูนัมกุงพักที่นี่เถิด ส่วนข้าจะไปนอนกับพวกองครักษ์เอง”
พรุ่งนี้ข้าคงไปขอห้องเพิ่มอีกห้องหนึ่งได้ ตระกูลนัมกุงทั้งที ไม่มีทางไม่ให้หรอก
[เจ้ามันบ้า…]
ข้ารู้ดีว่าตาแก่ชินกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ข้าไม่สนใจจะรับฟัง
ตอนนี้ข้ามีเพียงความคิดเดียว— หนีไปให้พ้นจากสถานการณ์นี้โดยเร็วที่สุด
ทว่า…
กึก!
ข้ารู้สึกถึงแรงดึงเบาๆ ที่ปลายแขนเสื้อ
เมื่อลองหันกลับไปมอง นัมกุงบีอากำลังจับแขนเสื้อข้าไว้แน่น
แน่นเสียจนดึงออกไม่ได้ง่ายๆ
“…เจ้าทำอะไร?”
“อย่าไป”
แววตาของนางแน่วแน่อย่างคาดไม่ถึง
…ข้าควรตอบกลับอย่างไรดี?
ข้ารู้สึกเหมือนสมองของตนเองหยุดทำงานไปชั่วขณะ
“ถ้าเช่นนั้น ข้าต้องนอนที่นี่กับเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ได้หรือ?”
“แล้วเหตุผลคือ?”
“เพราะ…เราหมั้นกันแล้ว”
ถึงแม้จะพูดออกมาเอง แต่นางก็ดูเหมือนจะไม่มั่นใจในเหตุผลนั้นเท่าไร สีหน้าของนางจึงดูแปลกๆ
นัมกุงบีอาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นและพูดออกมาเสียงเบา
“…จับมือกันไว้ก็พอ”
“อะไรนะ?”
ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า?
เมื่อครู่ข้าได้ยินอะไรผิดไปใช่หรือไม่…?
ข้าแข็งทื่อราวกับถูกผนึกด้วยอาคม ในขณะที่นัมกุงบีอาเองกลับดูสงบนิ่ง
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฝ่ายข้าควรเป็นคนพูดก่อนหรือ?
