นางเองก็เหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติในคำพูดของตน นางจึงเงยหน้าขึ้นมองข้าด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“…หรือว่าข้าพูดผิด?”
“คุณหนูนัมกุง ได้ยินเรื่องพรรค์นี้มาจากที่ใดกัน?”
“…ฮงวาบอกว่าแบบนี้ก็ใช้ได้”
ฮงวางั้นหรือ? หมายถึงสาวใช้ที่ติดตามวีซอลอาใช่หรือไม่?
ตั้งแต่เมื่อใดกันที่นางไปสนิทกับฮงวาได้ถึงเพียงนี้…?
ข้ารู้สึกเหมือนทุกอย่างเริ่มวกวนสับสน สีหน้าของนัมกุงบีอาดูจริงจังขณะที่นางจมอยู่กับความคิดของตัวเอง
ความจริงจังในเรื่องที่ดูไร้สาระนี้ทำให้ข้ารู้สึกตลกขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
ทั้งความจริงที่ว่านางพูดเรื่องนี้ออกมาโดยไม่เข้าใจความหมายของมัน และความจริงที่ว่าคนที่ได้ยินมันคือข้าเอง…!
เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกจากริมฝีปากของข้าโดยไม่รู้ตัว ทำให้นัมกุงบีอาเบิกตากว้าง
“…เจ้าหัวเราะ”
“…ขออภัย ข้าแค่รู้สึกขำขึ้นมา”
“เจ้าหัวเราะเพราะข้า?”
“ไม่ใช่แบบนั้น…”
ข้ากำลังจะหาคำอธิบาย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก เพราะทันทีที่ข้าหยุดพูด ข้าเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของนัมกุงบีอา
เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของนางมาก่อน
ข้าเผลอยื่นมือออกไปแตะที่แก้มของนางโดยไม่รู้ตัว
…นี่ข้าทำบ้าอะไรอยู่?
เมื่อรู้ตัว ข้าก็ตกใจจนรีบจะชักมือกลับทันที
แต่กลับทำไม่ได้—
เพราะนัมกุงบีอาใช้มือของตนกุมมือข้าไว้แน่น
ข้ารู้สึกถึงไออุ่นที่ส่งผ่านมือของนาง แม้ว่าแก้มของนางจะเย็นเฉียบ แต่ฝ่ามือของนางกลับอุ่นกว่าที่ข้าคิด
