และเมื่อคืน—เพราะได้อยู่ใกล้เขามากกว่าปกติ ความรู้สึกเหล่านั้นยิ่งชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ
กู่หยางชอนมองนางก่อนจะพูดขึ้นมา
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะหลับไปเร็วถึงเพียงนี้”
“…ข้าง่วง”
“ก่อนอื่น เช็ดขี้ตาออกก่อนเถอะ”
“…!?”
สิ้นคำพูด นัมกุงบีอารีบยกมือขึ้นถูตาของตนเองทันที
แต่ไม่ว่าจะถูเท่าไร นางก็ไม่รู้สึกถึงอะไรผิดปกติ
กู่หยางชอนยิ้มบางๆ ขณะเอ่ยขึ้น
“…ข้าล้อเล่น ไม่มีอะไรติดอยู่หรอก”
“…?”
นัมกุงบีอาขมวดคิ้ว มองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ
แม้จะเพิ่งตื่น แต่สัญชาตญาณของนางบอกว่า— เขากำลังกลั่นแกล้งนางแน่นอน
มีบางอย่างแปลกไปจากปกติ
เป็นเพียงความรู้สึกหรือไม่? ไม่ใช่…
มันมีบางอย่างที่เปลี่ยนไป
นัมกุงบีอาจมอยู่ในห้วงความคิด ก่อนที่กู่หยางชอนจะเอ่ยขึ้น
“ข้ากำลังจะไปกินข้าว เจ้าจะไปด้วยหรือไม่?”
“ข้าจะ—อ๊ะ!”
ในตอนนั้นเอง นัมกุงบีอาก็ตระหนักได้ว่าความผิดปกติคืออะไร
เขากำลังพูดกับนางแบบกันเอง
กู่หยางชอนเริ่มพูดกับนางเหมือนคนกันเองทั่วไป ไม่ใช่ในรูปแบบที่มีระยะห่างอีกต่อไป
และที่สำคัญ—ความเย็นชาและระยะห่างที่เขาเคยมีต่อนางได้หายไปในชั่วข้ามคืน
เมื่อเข้าใจเรื่องนี้ นางก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเต้นแรงอยู่ในอก
‘…ทำไมกัน?’
ความรู้สึกนี้คืออะไรกัน?
นัมกุงบีอาเองก็ไม่อาจหาคำตอบให้กับตัวเองได้
“ทำไม?”
เมื่อเห็นว่านางเงียบไป กู่หยางชอนจึงถามขึ้นมา แต่แทนที่จะตอบ นัมกุงบีอากลับส่ายหน้าปฏิเสธ
