หากมั่นใจอะไรบางอย่างเกินไป มันก็มีแต่จะทำให้สูญเสียมากขึ้นเท่านั้น
และที่สำคัญ—ข้ารู้ดีว่าเวลาของข้านั้นเหลือไม่มาก
ข้ากำลังจะตาย…
ข้าไม่อาจมีอนาคตเช่นคนทั่วไปได้
ข้า…
—!!
ทันใดนั้นเอง นัมกุงบีอาขยับตัวเล็กน้อย
ดูเหมือนว่านางจะฝันร้าย เพราะข้าสังเกตเห็นว่าหน้าผากของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ข้ายื่นนิ้วออกไปกดเบาๆ ตรงหว่างคิ้วของนาง
“…อืม”
เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของนาง ก่อนที่นางจะพลิกตัวอีกครั้งและเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างสงบ
ข้าหลุดหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว
ชาตินี้ ข้าเพิ่งย้อนกลับมาได้เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น มันยังเร็วเกินไปที่จะคิดถึงเรื่องเช่นนี้
◇◆
เช้าวันใหม่มาเยือน
เสียงไก่ขันดังขึ้นแว่วๆ จากที่ไกลๆ
ขณะที่นัมกุงบีอาส่งเสียงครางเบาๆ พลางค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น
นางมักจะตื่นยากเสมอ เพราะเป็นคนที่มีนิสัยขี้เซา
ท่ามกลางสายตาพร่ามัวและสติที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ นางมองเห็นเงาร่างหนึ่ง
“ตื่นแล้วหรือ?”
กู่หยางชอน
เขานั่งอยู่บนระเบียงหน้าห้อง มองนางด้วยแววตานิ่งสงบ
“…อ่า”
เมื่อนัมกุงบีอามองเห็นเขา นางก็เพิ่งตระหนักได้ว่าเมื่อคืน นางหลับไปพร้อมกับเขา
และเพราะแบบนั้น นางจึงสามารถนอนหลับได้อย่างสงบ
ไม่มีฝันร้าย ไม่มีเงามืดจากอดีตมาหลอกหลอน
แม้ว่านางจะไม่รู้ตัว แต่ตั้งแต่ที่ได้พบกับเขา นางก็สามารถมีคืนที่สงบสุขมากขึ้น
