เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของข้า
เสียงที่คุ้นเคย…
เสียงที่แทงลึกลงไปถึงหัวใจของข้า
มือที่ขยับไปข้างหน้าเมื่อครู่พลันกำกลับมาสู่ตัวเองอย่างเงียบงัน
—วันฝนตกในวันนั้นยังคงไม่จางหาย และข้าเองก็ไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้นอีก
ข้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
ดวงจันทร์ยังคงลอยอยู่บนท้องฟ้า
และเมื่อเห็นมัน ข้าก็นึกถึงนางขึ้นมาอีกครั้ง
นางที่เคยมองจ้องมันทุกค่ำคืน
นางที่เคยอยู่ในอ้อมแขนของข้าในช่วงลมหายใจสุดท้าย…
‘…อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้’
ข้าเริ่มตระหนักได้ทีละนิดว่า นัมกุงบีอาในชาตินี้ ไม่เหมือนกับราชินีกระบี่มารในอดีต
และยิ่งข้ารับรู้ถึงสิ่งนั้นมากขึ้นเท่าใด
ข้าก็ยิ่งเข้าใจว่า— ราชินีกระบี่มารไม่ได้มีอยู่ในโลกใบนี้อีกแล้ว
เพราะเช่นนั้น ข้าจึงไม่สามารถเข้าใกล้นางได้ง่ายๆ เพราะข้าเองก็ไม่เคยเปิดใจให้ใครตั้งแต่แรก
ในอดีต ข้าไม่มีเวลาสำหรับเรื่องเช่นนั้น ข้าแบกภาระมากมายไว้บนบ่าเกินกว่าจะมีที่ว่างให้กับใครสักคน
‘แล้วตอนนี้ล่ะ?’
ข้าถามตนเอง
ในตอนนี้ ข้ายังเป็นเหมือนเดิมหรือไม่?
คำตอบผุดขึ้นมาในหัวอย่างง่ายดาย แต่ข้าเลือกที่จะไม่เรียบเรียงมันให้เป็นรูปเป็นร่าง
ข้ายังคงลังเล— ยังคงกลัว
ในอดีต ข้าปล่อยมือจากทุกสิ่งที่เคยมี
เพราะเช่นนั้น ข้าจึงกลัวการคว้าอะไรไว้ในมืออีก
‘…หรือข้ายังกลัวอยู่จริงๆ?’
บางที อาจเป็นเพราะเรื่องราวทั้งหมดที่ข้าเคยผ่านมา ข้าเลยเผลอหวาดกลัวไปเอง
