เพราะนัมกุงบีอาไม่ได้มีความคิดซับซ้อนใดๆ อยู่เลยตั้งแต่ต้น
นางเพียงแค่ต้องการนอนด้วยกันเท่านั้น และทันทีที่นางเอนตัวลงนอน นางก็หลับสนิทอย่างรวดเร็ว
หากเป็นเช่นนี้แล้ว จะนอนแยกกันไปตั้งแต่แรกไม่ได้หรืออย่างไร!?
‘…นางหลับเร็วเกินไปแล้ว’
บางที… อาจเป็นเพราะว่านางเป็นคนง่วงง่ายตั้งแต่แรก?
ข้าคิดติดตลกกับตนเอง
[เจ้าคิดอย่างไร?]
‘เรื่องอะไร?’
[เด็กสาวที่กำลังหลับอยู่ข้างเจ้า]
คำถามนั้นทำให้ข้าชะงัก—ตอบอะไรไม่ออก เพราะมันเป็นเรื่องที่ข้าไม่อาจตอบได้ง่ายๆ
ถึงตาแก่ชินจะรู้ว่าข้ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ยังคงพูดต่อไป
[ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้รู้สึกรัก นางเท่ากับที่รู้สึกผิด]
‘…’
[ข้าไม่รู้ว่าเด็กอายุอย่างเจ้าจะต้องแบกรับบาปหนักอะไรไว้ แต่ข้าก็รู้ว่าเจ้าเองก็เข้าใจความหมายที่อยู่ในแววตาของเด็กคนนี้ดี]
ข้าไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของเขาได้
จากการกระทำของนางที่เข้าใกล้ข้าอย่างไม่รู้ตัว จากแววตาที่นางใช้มองข้าเป็นบางครั้ง…
ข้าก็เริ่มเข้าใจมันทีละน้อย
แต่ทำไม?
ทำไมกัน?
ทำไมถึงยังคงต้องมาเกี่ยวพันกันอีกในชีวิตนี้?
เหตุใดในชาตินี้—นัมกุงบีอาถึงได้เข้าหาข้าด้วยความรู้สึกที่ข้าก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าเป็นอะไร
ข้าค่อยๆ ยื่นมือออกไป
เพียงเพื่อจะปัดเส้นผมที่ระอยู่บนใบหน้าของนางออกให้พ้นทาง แต่ทันทีที่ปลายนิ้วของข้าเกือบจะสัมผัสลงบนเรือนผมของนาง—
“…ดวงจันทร์ยังอยู่ใช่ไหม?”
