ตอนแรกเขาเป็นบุคคลที่อ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ แต่วันหนึ่ง… เขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
และที่สำคัญที่สุด—เขาคือคนที่ได้เห็นวาระสุดท้ายของมารดา
แม้ว่าความทรงจำในตอนนั้นจะพร่าเลือนราวกับความฝัน เนื่องจากนางยังเด็กเกินไป แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ…
กู่หยางชอนอยู่ที่นั่น
…พร้อมกับบิดาของพวกเขา—กู่ชอลอึน
“…”
“หลิงฮวา?”
ราชินีกระบี่มองนางอย่างเป็นห่วง ขณะที่กู่หลิงฮวากุมมือของนางแน่นราวกับพยายามหาเสถียรภาพทางอารมณ์
“เฮ้อ…”
หมอเทวดาถอนหายใจพลางเบือนหน้าหนี ดูเหมือนว่านางคงไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้ต่อไปอีก
“เช่นนั้นแล้ว ข้าคิดว่าข้าคงเคยเห็นมันที่ไหนกันแน่…?”
…!
ทันใดนั้น ภาพความทรงจำที่ข้าหลงลืมไปนานก็พุ่งเข้าสู่จิตสำนึก
ข้าจำได้แล้ว…
ข้าจำได้ว่าเคยเห็นสายตาเช่นนั้นที่ไหนมาก่อน
มันเป็นเรื่องราวจากอดีตอันไกลโพ้น ย้อนกลับไปในช่วงที่ข้าเพิ่งเริ่มสร้างชื่อเสียงในฐานะหมอ
ในตอนนั้น ข้าเคยรักษาคนกลุ่มหนึ่ง—
ในดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยห้วงลึกอันดำมืดซึ่งไม่มีมนุษย์คนใดควรจะมี
พวกเขาดูราวกับได้ปล่อยวางจากชีวิตและความตายไปแล้ว
และเพื่อเป็นข้อพิสูจน์…
แม้ว่าข้าจะช่วยพวกเขาให้รอดพ้นจากความตายมาได้ แต่หลังจากนั้นไม่นาน—พวกเขาก็เลือกที่จะจบชีวิตของตัวเองลง
“…เป็นไปได้อย่างไร?”
เหตุใดดวงตาของเด็กคนนั้นจึงเหมือนพวกเขา?
แดนมารลี้ลับ…
