“ไม่ว่ามันจะเป็นเพราะลมปราณตีกลับ หรือเพราะร่างกายเจ้าพร้อมจะระเบิดเป็นผุยผง ปัญหาทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะกระแสพลังในตันเถียนของเจ้า หากเจ้าปิดมันไว้ตอนที่ยังไม่เกิดเรื่อง ร่างเจ้าก็จะยังคงอยู่รอดต่อไปได้”
คำพูดของเขานั้นมีเหตุผล
หากทำลายตันเถียน พลังที่สะสมอยู่ก็จะหายไป และปัญหาก็จะถูกแก้ไข…
จริงอยู่ ข้าจะมีชีวิตรอดได้…
แต่สำหรับจอมยุทธ์แล้ว นั่นก็คือความตาย
‘ไม่มีทาง’
ข้าไม่ได้ปฏิเสธเพราะเสียดายพลังที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง
แต่หากปิดตันเถียน วันหนึ่งข้าก็ต้องตายอยู่ดี ไม่ว่าจะโดยน้ำมือของมารสวรรค์หรือสหพันธ์ยุทธภพก็ตาม
‘…ให้ตายสิ’
ทำไมมันไม่มีเส้นทางที่ง่ายกว่านี้บ้าง? ทำไมชีวิตข้าถึงไม่อาจรอดพ้นจากความตายได้อย่างปลอดภัยเลย?
[หึ เจ้าหนู เจ้าคิดจะไม่ยอมแพ้สินะ… ก็แน่อยู่แล้ว สำหรับจอมยุทธ์ ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าตันเถียนของตนเอง]
มันอาจจะฟังดูโง่เขลา… แต่ชีวิตของจอมยุทธ์ก็เป็นเช่นนี้
หมอเทวดามองสีหน้าของข้า ก่อนจะถอนหายใจและพูดขึ้นมา
“ดูจากสีหน้าเจ้าแล้ว คงไม่คิดจะยอมสละตันเถียนสินะ”
“…เงียบเถอะ”
“ถ้าเช่นนั้น ข้าเองก็คงไม่มีทางช่วยเจ้าได้มากไปกว่านี้… คงต้องภาวนาให้โชคเข้าข้างเจ้า และร่างกายเจ้าทนทานได้เองต่อไป”
“ไหนบอกว่าไม่คิดจะช่วยแล้วไง? ดูเหมือนเจ้าจะคิดหาวิธีรักษาอยู่ตลอดนะ เจ้าแพทย์เจ้าเล่ห์!”
“…ไอ้เวรเอ๊ย รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าซะ!”
…ปวดหัวจริงๆ
