หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง นัมกุงบีอาก็พยักหน้าให้ตัวเอง และเปลี่ยนกลยุทธ์
นางคีบอาหารขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้วีซอลอาช้าไปและคว้ามันไม่ทัน
วีซอลอาทำหน้าตกใจเล็กน้อยดูเหมือนว่านางจะไม่ได้คาดหวังว่านัมกุงบีอาจะตั้งตัวได้เร็วขนาดนี้
แต่แทนที่นัมกุงบีอาจะเอาอาหารเข้าปากของตนเองนางกลับยื่นมันไปที่ปากของวีซอลอาแทน
“เจ้าหิวหรือ?”
ข้าพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ
ไม่ว่าใครก็ดูออกว่า วีซอลอาไม่ได้ทำแบบนี้เพราะความหิว
แต่ดูเหมือน นัมกุงบีอาจะไม่คิดอะไรลึกซึ้ง และเพียงแค่ตอบสนองไปตามสถานการณ์
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป…ทำให้ทุกคนตกตะลึง
จู่ๆวีซอลอาก็เบิกตากว้าง น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมา และตะโกนออกมาเสียงดัง
“อึก…อึก! พี่สาวเป็นบ้าไปแล้ว!”
จากนั้นนางก็วิ่งหนีออกไป
อะไรน่ะ?
ทุกคนพากันนิ่งเงียบ
แต่วีซอลอาหนีไปได้ไม่ไกล นางถูกหงวาจับตัวไว้พร้อมกับสั่งให้ไปซักผ้าเป็นการลงโทษ
…นี่มันอะไร?
ข้ารู้สึกเหมือนได้ดูละครเวทีที่ไร้บท และจบลงแบบไม่สมเหตุสมผล
ข้ายังคงถือช้อนค้างไว้ พลางมองไปทางที่วีซอลอาวิ่งจากไป
นัมกุงบีอาหันมามองข้าแทบจะทันที
นางต้องการคำอธิบาย
…แต่ข้าจะไปรู้ได้ยังไงเล่า?
“…อย่ามองข้าเช่นนั้น ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ข้าพยายามคิดดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็ไม่มีอะไรที่สมเหตุสมผลเลย
อา… หรือว่านี่เป็นเพราะ วัยรุ่นกำลังเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนแปลง?
[เฮ้อ… เจ้าโง่จริง ๆ]
