…หวังว่าอย่างนั้นนะ
จากที่ข้าได้รับรายงาน ข้าจะต้องออกเดินทางไปมณฑลส่านซีอีกครั้งหลังจากมื้อเที่ยง
ดีเหมือนกัน ข้าได้ใช้เวลานี้ฝึกฝนและทดสอบบางอย่าง
ข้าหันไปมองที่ฝั่งของตระกูลกู่ พวกเขากำลังเตรียมอาหารสำหรับมื้อเที่ยง
เนื่องจากนี้จะเป็นการเดินทางไกล จึงไม่ได้มีอาหารหรูหราอะไรมากนัก
แต่สำหรับข้าขอแค่มีอะไรกินให้อิ่มก็เพียงพอแล้ว
“…หืม?”
ยิ่งข้าเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นอายประหลาดบางอย่างก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ข้าเห็นนัมกุงบีอา นั่งอยู่ที่นั่นด้วยท่าทางสบายๆราวกับเป็นเรื่องปกติที่นางจะอยู่ตรงนั้น
และข้างๆ นาง…คือ วีซอลอา ที่กำลังเล่นกับอาหารในจานของตน
วีซอลอากินอาหารช้ากว่าปกติ
ข้าขมวดคิ้วทันที
[นางป่วยหรือ?]
หรือบางที…อาการหนักกว่าที่ข้าคิด?
แม้แต่นัมกุงบีอา เองก็ดูรู้สึกถึงความผิดปกติ นางแสดงสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
นัมกุงบีอาคีบอาหารขึ้นมา แต่ในชั่วพริบตาวีซอลอาคว้ามันไปจากตะเกียบของนาง
…อะไรน่ะ?
ดูเหมือนว่านางจะไม่ได้ป่วย
ข้าถอนหายใจโล่งอกไปครึ่งหนึ่ง
แต่ปัญหาคือ วีซอลอาทำแบบนี้ซ้ำ ๆ
ทุกครั้งที่นัมกุงบีอาพยายามจะกินอะไร วีซอลอาจะคว้ามันไปก่อนเสมอ
เมื่อเกิดขึ้นหลายครั้งเข้า ข้าสังเกตเห็นเครื่องหมายคำถามแทบจะลอยขึ้นมาบนศีรษะของนัมกุงบีอา
“…??”
นางเอียงคอเล็กน้อย ดูเหมือนว่านางเองก็ไม่เข้าใจว่า วีซอลอากำลังทำอะไรอยู่
