ข้าปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า ก่อนจะคิดว่าจะฝึกกระบวนท่ากระบี่สักเล็กน้อย
แต่ในขณะนั้น
ข้ารับรู้ถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างที่ด้านหลัง เมื่อหันไปมองก็พบว่ามันเป็นคนที่ข้าคุ้นเคย
“สหายน้อย ท่านพักผ่อนดีหรือไม่?”
เสียงทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสของ ยองพุง
[โอ้…]
ชินชอล พึมพำด้วยความประหลาดใจ
และข้าเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
จากที่ข้าจัดการเขาไปเมื่อวาน ข้าคิดว่าเขาอาจต้องใช้เวลาสักพักเพื่อทำใจ
แต่ทว่า
ไม่เพียงแต่เขาจะปรากฏตัวต่อหน้าข้าอย่างสงบ แต่เขาดูผ่อนคลายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!
เขาฝ่าฟันมารในใจได้แล้ว หรือว่าแต่แรกเขาไม่เคยตกอยู่ในวังวนของมันกันแน่?
[เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร?]
เสียงของชินชอลดังขึ้น ข้าขมวดคิ้วเล็กน้อย
ความจริงแล้ว คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว
ยองพุงไม่ได้เอาชนะมารในใจเขาเพียงแค่ใช้เวลาเพียงค่ำคืนเดียวเรียบเรียงความคิดของตนเอง
แม้จะยังไม่ได้ขจัดความสับสนออกไปจนหมดสิ้น แต่จากท่าทางและพลังที่สงบนิ่งขึ้น ข้าก็สามารถรับรู้ได้ว่าจิตใจของเขาเข้าที่มากกว่าเดิม
‘เฮอะ…พวกอัจฉริยะนี่มัน…’
น่าหมั่นไส้จริง ๆ
ยองพุง ก้มศีรษะให้ข้าอย่างช้า ๆ
“ท่านยองพุง?”
“ขอบคุณมาก”
“อยู่ๆ พูดอะไรออกมา?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ข้าก็ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม
ยองพุง ยิ้มเจื่อนออกมาเล็กน้อย คล้ายจะเก้อเขิน
