‘นี่มันอะไรกันอีกล่ะ…?’
ข้าได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับที่
ยัยบ้านั่นมาทำอะไรที่นี่!?
ที่นี่ไม่ใช่ซานซี และก็ไม่ใช่ส่านซี
มันเป็นเพียงแค่เทือกเขาที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ
แล้วการที่ข้าได้พบกับนัมกุงบีอาที่นี่… มันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลตรงไหนกัน!?
“นี่มัน….”
ข้ากำลังจะถามออกไปว่ามันเป็นเรื่องบ้าบออะไรกันแน่ แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ต้องให้ความสำคัญก่อน
พลังปราณที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทำให้ข้ารู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ศิษย์ของสำนักฮวาซานที่เห็นยองพุงถูกซัดกระเด็นไป ต่างก็ชักกระบี่ของตนออกมาทันที
พวกเขาตัดสินใจมองนัมกุงบีอาเป็นศัตรู และกำลังจะลงมือควบคุมหรือสังหารนาง!
ข้ายังไม่มีเวลาพอจะคิดหาวิธีจัดการกับสถานการณ์นี้ แต่ที่แน่ๆคือ ข้าไม่มีทางพุ่งเข้าไปขวางพวกเขาได้แน่นอน
ดังนั้นสิ่งเดียวที่ข้าทำได้ในตอนนี้คือ
“โอ๊ะ! ไม่เจอกันนานเลยนะ!”
“…?”
คำทักทายที่จู่ๆ ก็หลุดออกไป ดูเหมือนจะได้ผลดีเกินคาด
ศิษย์ของฮวาซานที่กำลังจะจ้วงแทงหยุดชะงักกลางคัน ก่อนที่ปลายกระบี่จะทันได้แตะต้องตัวนัมกุงบีอา
“พี่หญิง!”
ในจังหวะนั้น วีซอลอาก็พุ่งเข้าไปกอดนัมกุงบีอาอย่างไม่ลังเล
แม้ว่าจะดูเหมือนนัมกุงบีอาจะตกใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่นางก็วางมือลงบนศีรษะของวีซอลอา และลูบเบาๆ อย่างอ่อนโยน
ด้วยความที่รูปร่างของนัมกุงบีอาค่อนข้างสูง วีซอลอาจึงสามารถซุกเข้าไปในอ้อมแขนของนางได้อย่างพอดี
