“สหายน้อยกู่ ท่านรู้จักนางหรือ?”
ชินฮยอนเดินเข้ามาถามข้าด้วยสีหน้าสงสัย
ข้าควรตอบเขาอย่างไรดี?
บอกไปแค่ว่าเป็นคนรู้จักธรรมดาดีหรือไม่?
‘ยัยนี่โผล่มาได้ยังไงกันแน่…’
หลังจากที่เราแยกจากกัน ข้าก็คิดว่าไม่น่าจะได้เจอนางอีกในเร็วๆนี้
อย่างมากก็อาจจะได้พบกันอีกครั้งตอนที่มีเรื่องเกี่ยวกับ พันธะสัญญาหมั้นหมายเท่านั้น
แต่ใครจะไปคิดว่า
ข้าจะมาเจอนางในที่แบบนี้!?
ในหุบเขารกร้างห่างไกลผู้คนแบบนี้!?
‘…นางตั้งใจมาตามหาข้าหรือ?’
ไม่น่าจะใช่
นัมกุงบีอาเป็นพวกหลงทิศตัวฉกาจ!
บอกให้ไปทางตะวันออก นางก็คงเดินไปทางตะวันตก
ถ้าหากเราได้พบกันโดยบังเอิญ ยังถือว่าน่าเชื่อมากกว่า
แต่นางไม่มีทางที่จะสามารตามหาใครสักคนได้แน่นอน เพราะนางไม่ใช่คนที่สามารถ หาทางไปที่ไหนเองได้เลย!
“สหายน้อย?”
“อ่า…”
ข้าที่มัวแต่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง จนลืมตอบคำถามของชินฮยอน
ก่อนอื่น ข้าควรหาทางบ่ายเบี่ยงไปก่อน
แล้วค่อยถามนัมกุงบีอาว่า นางมาทำอะไรที่นี่กันแน่!?
“ก็แค่คนรู้จักนิดหน่อย…”
“คู่หมั้น”
“…หืม?”
[เจ้าว่าอะไรนะ?]
เสียงของนัมกุงบีอา ที่แทรกขึ้นมากลางคันทำให้บรรยากาศที่เคยวุ่นวายรอบข้างเงียบกริบลงในทันที
“…เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
ข้ามั่นใจว่าตนเองคงฟังผิดไป จึงหันไปถามนางอีกครั้ง
นัมกุงบีอาเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนไม่เข้าใจว่าข้าถามทำไม
ข้าคงฟังผิดไปสินะ? เมื่อกี้คงเป็นแค่เรื่องไร้สาระเท่านั้น
