“ข้าบอกว่า เป็นคู่หมั้น”
…ชัดเจนเลยว่า ข้าไม่ได้ฟังผิด
ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวที่ตกตะลึง ศิษย์ฮวาซานที่อยู่รอบๆ ต่างก็อ้าปากค้างกันหมด
โดยเฉพาะสายตาของพวกบุรุษที่จ้องมองข้านั้น… แหลมคมราวกับกระบี่!
‘…อย่าหลงใหลในรูปลักษณ์ของนางนักเลย พวกเจ้า’
ถึงข้าจะคิดเช่นนั้น แต่ข้าก็ต้องยอมรับว่าความงามของนัมกุงบีอาเป็นเรื่องจริง
แม้ข้าจะเห็นรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบของนางจนเบื่อในชาติก่อน แต่มันก็เป็นสิ่งที่ไม่น่าเบื่อจริงๆ
หากเป็นข้าในชาติก่อน ตอนที่ได้ยินคำว่าคู่หมั้นจากปากของนัมกุงบีอา บางทีข้าอาจน้ำลายไหลก็เป็นได้
แม้ว่าตอนนี้นางจะอยู่ในสภาพที่เต็มไปด้วยฝุ่น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงหรือแม้แต่ชุดยุทธที่ฉีกขาดและสกปรกราวกับเศษผ้า แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความงามของนางลดลงเลยแม้แต่น้อย
ดวงตาสีฟ้าสุกใสราวกับอัญมณี จับจ้องมาที่ข้าโดยตรง
ถึงแม้ว่าตอนนี้นางจะไม่ได้ยิ้ม แต่ข้าก็ยังจำรอยยิ้มของนางเมื่อครู่ได้อย่างชัดเจน
‘…นางก็มีมุมที่ยิ้มได้เหมือนกันสินะ’
ในชาติที่แล้ว ข้าไม่เคยเห็นนางยิ้มเลย
ข้าจำได้เพียงภาพของนางที่มีใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ ขณะที่กำลังกวาดล้างศัตรูด้วยกระบี่
แม้จะทำให้ข้าหงุดหงิด แต่นางในตอนที่ยิ้ม ก็งดงามไม่น้อย
“พี่หญิง!”
วีซอลอาซึ่งเอาใบหน้าไปซุกอยู่กับอกของนัมกุงบีอามาได้สักพัก เงยหน้าขึ้นมาถาม
“อืม?”
“ท่านมาได้อย่างไร?”
“ข้ามาตามหา…”
“ตามหาใครหรือ?”
