ที่นี่เป็นสถานที่ที่แม้แต่ประมุขสำนัก ผู้อาวุโส และศิษย์รุ่นแรกเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้
และที่แห่งนั้นเอง
มีร่างของเด็กสาวคนหนึ่งกำลังก้าวเดินไปตามเส้นทางขึ้นภูเขา ภายใต้แสงจันทร์
นางค่อยๆ เอื้อมมือออกไปอย่างระมัดระวัง แล้วเปิดประตูกระท่อมอย่างช้าๆ
แอ๊ดดด
แม้จะพยายามเปิดอย่างเงียบเชียบที่สุด แต่ประตูไม้เก่าก็ยังส่งเสียงดังเอี๊ยดออกมา
บางทีอาจเป็นเพราะเสียงนั้น คนที่อยู่ภายในจึงขยับตัวเล็กน้อย และเอ่ยออกมาเบา ๆ
“เข้ามาเถิด”
เสียงของสตรีสูงวัย แม้จะแฝงไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา แต่ยังคงเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและสง่างาม
เด็กสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูเผยสีหน้าลำบากใจ นางค่อย ๆ ชะโงกศีรษะเข้าไปภายใน
เมื่อเห็นท่าทางของเด็กสาว สตรีภายในกระท่อมก็เอ่ยถาม
“หลิงฮวา เจ้ามีเรื่องอะไรถึงทำหน้าเช่นนั้น?”
“…ข้าขอโทษเจ้าค่ะ เดิมทีข้าเพียงต้องการแค่มองดูท่านเท่านั้น แต่กลับทำให้ท่านตื่นจนได้”
สตรีผู้เป็นอาจารย์ของนาง เพียงแค่ยิ้มบางๆ
แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี แต่จิตใจที่งดงามของศิษย์ผู้นี้ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
นางค่อยๆ เอื้อมมือออกไปเบื้องหน้าอย่างอ่อนโยน
นางพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของอาจารย์ทันทีที่เห็น
มือที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาเอื้อมขึ้นลูบเส้นผมของนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยน
