“กลางคืนเช่นนี้ คงน่ากลัวไม่น้อย เหตุใดเจ้าจึงต้องลำบากมาหาข้าเช่นนี้ทุกวันเล่า… ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลย”
“ข้ามาเพราะข้าต้องการมาเจ้าค่ะ… ท่านอย่าพูดเช่นนั้นเลย”
เส้นทางจากที่พักของนางมายังสถานที่แห่งนี้ ต้องข้ามผ่านเส้นทางบนภูเขาที่ขรุขระและลาดชัน
สำหรับร่างกายของเด็กหญิงแล้ว นี่เป็นเส้นทางที่หนักหนาและยากลำบากยิ่ง ทว่านางก็ยังคงมาเยือนทุกวันโดยไม่เคยขาด
เด็กสาวที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของอาจารย์ ค่อยๆเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ท่านอาจารย์… ร่างกายของท่านยังสบายดีหรือไม่?”
“วันนี้อากาศดี ข้าจึงรู้สึกดีขึ้นมาก”
“จริงหรือเจ้าคะ!”
“อยากออกไปเดินเล่นกับข้าหรือไม่?”
“…เจ้าค่ะ!”
ศิษย์สาวเผยรอยยิ้มสดใสทันที ราวกับกำลังรอคำเชิญนี้อยู่
นางรีบคว้ามือของอาจารย์ไว้ มือคู่นั้นเต็มไปด้วยริ้วรอยและความเย็นชา แต่สำหรับศิษย์สาว นางกลับชอบสัมผัสนี้
ทั้งสองก้าวออกจากกระท่อมและเริ่มต้นเดินทอดน่องไปตามเส้นทางบนภูเขา
แม้เป็นเวลากลางคืน แต่แสงจันทร์ที่สาดส่องทำให้ทางเดินไม่มืดจนเกินไป
ดอกเหมยที่เบ่งบานรับแสงจันทร์ ยิ่งดูงดงามเป็นพิเศษ
เส้นทางที่เต็มไปด้วยดอกเหมยนี้ เป็นหนึ่งในสถานที่ที่นางโปรดปรานมากที่สุด
แม้จะจับมือที่เย็นเฉียบของอาจารย์ แต่ความอบอุ่นบางอย่างกลับแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของนาง
นางคิดว่าความรู้สึกนี้คือ “ความรัก”
นางคอยปรับจังหวะก้าวเดินให้เหมาะสมกับอาจารย์ของนาง
