หากพบก้อนหินขวางทาง นางก็จะใช้เท้าเตะออกไปให้พ้น แม้เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านของนางจะเลอะไปด้วยฝุ่นจากพื้นดิน แต่นางก็ไม่ใส่ใจ
อาจารย์ที่เดินอยู่ข้างๆ นางเพียงแค่ยกมือขึ้นลูบศีรษะของศิษย์สาวเบา ๆ
“หลิงฮวา”
“เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์”
อาจารย์สูดลมหายใจลึกอย่างเงียบๆ
มีบางสิ่งที่ต้องพูดออกมา… แต่เป็นสิ่งที่หลิงฮวาไม่ชอบฟัง
“อีกไม่นาน… ถึงเวลาที่เจ้าต้องเดินทางไปยังซานซีแล้ว”
“…”
ดังคาด…
หลิงฮวาเงียบลงทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น
เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย อาจารย์ก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่านางไม่พอใจ อาจารย์เพียงแค่ยิ้มอ่อนๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น
“เจ้าต้องไปพบกับครอบครัวของเจ้า… ถึงเพียงนั้น เจ้าก็ยังไม่ชอบหรือ?”
“…”
“หลิงฮวา”
“…ไม่เจ้าค่ะ”
เสียงที่ดังออกมาเบาจนแทบไม่ได้ยิน
อาจารย์ไม่ได้เร่งเร้า นางเพียงแค่เงี่ยหูฟังอย่างเงียบๆ และในที่สุดหลิงฮวาก็พูดออกมาอย่างชัดเจน
“…พวกเขาไม่ใช่ครอบครัวของข้า”
น้ำเสียงนั้นสั่นเครือ เจือไปด้วยความเศร้า
อาจารย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ก่อนจะใช้มือโอบไหล่เล็กๆ ของหลิงฮวาไว้
“…ข้าขอโทษ”
เมื่อได้ยินคำพูดของศิษย์ อาจารย์ก็ไม่อาจเอ่ยอะไรต่อได้
นางไม่มีสิทธิ์ที่จะก้าวก่ายเรื่องนี้ แม้จะเป็นศิษย์ที่นางต้องรับไว้เพราะโชคชะตาบังคับ แต่นางไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจนั้นเลย
ตรงกันข้าม ศิษย์ผู้นี้ได้กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตช่วงปลายของนางเต็มไปด้วยความสุข
