“ได้!”
ปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ยืนไพล่หลัง ทว่าเหนือศีรษะกลับมีกลุ่มเมฆหมอกก่อตัวขึ้น แปรเปลี่ยนเป็นเมฆามงคลสองสี คือสีเขียวและสีเหลือง
สีเขียวนั้นเป็นสีเขียวสดใสดุจหยก หยาดเยิ้มราวกับหยดน้ำ คล้ายกับยอดอ่อนที่เพิ่งผลิใบจากกิ่งไม้ในฤดูใบไม้ผลิ หรือใบหญ้าที่เพิ่งแทงยอดพ้นผิวดิน เปี่ยมล้นไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเจริญงอกงามและพลังชีวิตอันเปี่ยมล้น
ส่วนสีเหลืองนั้น เป็นสีเหลืองหม่นอมเทาและน้ำตาล คล้ายกับต้นไม้แก่ที่แห้งเหี่ยว หรือกิ่งหญ้าที่ไหม้เกรียม แผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความร่วงโรย เน่าเปื่อย และเงียบเหงาไร้ชีวิตชีวา
เมฆามงคลทั้งสองก้อนมีกลิ่นอายที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว ก้อนหนึ่งร่วงโรย ก้อนหนึ่งงอกงาม ทว่าระหว่างทั้งสองกลับมีความเชื่อมโยงอันลี้ลับบางอย่างซ่อนอยู่
ท่วงทำนองอันลึกลับสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ระหว่างเมฆทั้งสองก้อนอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
จากนั้น ปราณเมฆาสีเขียวและสีเหลืองก็ไหลทะลักออกมา หลอมรวมเข้าด้วยกัน แปรเปลี่ยนเป็นสายฟ้าสีเขียวอมเหลือง ที่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างทุกสรรพสิ่งอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งเข้าปะทะกับกระบองเหล็ก!
ตูมมม!!!
