‘เจ้าเป็นใครกันแน่ วิญญาณร้าย?’
[วิญญาณร้าย? เจ้าอย่ามาเทียบข้ากับสิ่งสกปรกพวกนั้น!]
ทันใดนั้น คลื่นพลังบางอย่างก็พุ่งเข้ามาปะทะร่างกายของข้า
เป็นพลังร้อนแรง… ไม่สิ มันไม่ใช่ความร้อนที่แผดเผา แต่เป็นพลังที่ให้ความรู้สึกสดชื่นและสงบนิ่ง
ลมปราณของข้าเริ่มเคลื่อนไหวไปเองโดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้า
นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายโดยที่ข้าไม่สามารถควบคุมได้ มันให้ความรู้สึกน่าขนลุก—
เหมือนมีแมลงนับร้อยนับพันกำลังคลืบคลานไปทั่วผิวหนังของข้า!
‘ข้าจะอาเจียนอยู่แล้ว…!’
แม้ว่าพลังที่มันส่งมาจะสงบนิ่งเพียงใด แต่การที่มันแทรกซึมไปทั่วร่างเช่นนี้ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าน่าพึงใจเลยแม้แต่น้อย
ข้ากัดฟันพยายามต้านทาน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ในขณะที่ข้ากำลังทนรับแรงกดดันนั้น เสียงของมันยังคงดังต่อไปไม่หยุด
[ข้าคือ… ประมุขสำนักฮวาซานรุ่นที่แปด!]
คำพูดของวิญญาณทำให้พลังในร่างของข้าปั่นป่วนอย่างควบคุมไม่ได้
พลังที่หนักอึ้งกดทับลงบนไหล่ของข้า ค่อยๆแทรกซึมไปทั่วร่าง จนกระทั่งมันทะลุเข้าสู่ตันเถียนของข้าอย่างสมบูรณ์
ยองพุงที่อยู่ใกล้ดูเหมือนจะตกใจ รีบเข้ามาประคองข้าไว้ แต่สติของข้าก็เริ่มเลือนรางลงเรื่อย ๆ
สติของข้าค่อย ๆ จางหายไป พื้นที่รอบตัวถูกปกคลุมด้วยสีขาวโพลน
และก่อนที่ข้าจะหมดสติ ข้าได้ยินคำพูดสุดท้ายของมัน—
[ข้าคือ กระบี่เซียนแห่งฮวาซาน… ชินชอล]
◇◆
