ข้ายืนตัวแข็งอยู่กับที่ มือกำลังถือห่อสัมภาระไว้แน่น หลังจากได้ยินคำพูดที่ชวนตกตะลึง
ผู้อาวุโสสองดูเหมือนจะรู้สึกกระอักกระอ่วนกับปฏิกิริยาของพวกเรา น้ำเสียงที่เคยฮึกเหิมกลับลดลงไปเล็กน้อยขณะอธิบายเหตุผล
“…ก็แค่เรื่องในอดีต ตอนนั้นเดิมพันกันด้วยเหล้า ข้าตั้งใจจะคืนให้หลังสร่างเมา… แต่ดันลืมไปเสียสนิท…”
“…เอาหนึ่งในสี่สมบัติล้ำค่าของสำนักตนเองไปใช้เป็นของเดิมพันงั้นหรือ?”
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?
แม้จะบอกว่าขโมยมา ข้ายังอาจเชื่อได้ยาก แต่นี่กลับบอกว่าได้มาจากการเดิมพัน! แล้วมีจอมยุทธ์บ้าไหนกันที่เอาสมบัติประจำสำนักของตนไปเดิมพันในเรื่องไร้สาระเช่นนี้!?
ผู้อาวุโสสองกระแอมเล็กน้อยก่อนกล่าวเสริม
“…แต่ว่าข้าก็ลงเดิมพันด้วยสิ่งที่มีมูลค่าเทียบเท่ากัน ดังนั้นอย่าได้รู้สึกน้อยใจไปเลย”
“…น้อยใจงั้นหรือ? ข้าจะมีอะไรให้น้อยใจ…?”
“หืม? ทางนั้นใช้สี่สมบัติล้ำค่าเป็นเดิมพัน แต่ถ้าหากข้าไม่ได้เดิมพันอะไรเลย เจ้าคงรู้สึกเสียดายไม่ใช่หรือ?”
“ท่านพูดเรื่องบ้าบออะไรอีกแล้ว…?”
ข้าอึ้งไปชั่วขณะ แล้วบอกว่าท่านเองก็เดิมพันของที่มีค่าเทียบเท่ากับสี่สมบัติล้ำค่านั้นอย่างนั้นหรือ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้อาวุโสสองมีของล้ำค่าเช่นนั้น!?
ถึงตรงนี้ ข้าเริ่มมั่นใจแล้วว่านี่ต้องเป็นเรื่องล้อเล่นแน่ๆ
‘ใช่แล้ว ต่อให้เป็นผู้อาวุโสสอง ก็คงไม่ใช่สี่สมบัติล้ำค่าจริงๆ หรอก!’
