นี่คือความรู้สึกแรกที่ กู่ฮุยบี มีต่อนาง
แม้จะเคยเห็นสาวใช้แปลกๆ ที่น้องชายของเขาพากลับมาด้วย ซึ่งก็สวยไม่แพ้กัน แต่นัมกุงบีอาก็ไม่แพ้ไปกว่ากันเลย
หากพูดถึงสาวงามของมณฑลอันฮุย คงไม่มีใครเกินนาง
แต่นั่นกลับทำให้รู้สึกหงุดหงิด
“เข้าใจแล้ว แต่มาหาแบบนี้มีเหตุผลอะไร?”
ถึงจะไม่แน่ใจนักว่าทำไมนัมกุงบีอาถึงมาที่นี่ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าผ้าทั้งหมดที่นางสวมใส่มีรอยขีดข่วนและฝุ่นหนาเต็มไปหมด
ราวกับเพิ่งเดินผ่านเส้นทางที่ขรุขระ หรือไม่ก็คงมีการต่อสู้กับมารสักพักใหญ่ๆ ดูเหมือนว่านางจะมีเลือดของมารติดอยู่บนเสื้อผ้า
นัมกุงบีอา ตอบคำถามของกู่ฮุยบีอย่างมั่นคง
“ข้ามาหา คู่หมั้นเจ้าค่ะ”
“คู่หมั้น…”
คำพูดนั้นเหมือนจะถูกต้อง แต่กลับทำให้รู้สึกขุ่นเคือง
“แต่เหมือนจะยังไม่ได้หมั้นหมายจริงจังนะ”
“อา…”
เป็นเช่นนั้นหรือ? คงใช่… ข้าคิดในใจ ไม่ก็แค่รู้สึกแบบนั้น
คู่หมั้น ของน้องชายหน้าตาดูแข็งกร้าว แต่กลับมีความอ่อนโยนแฝงอยู่ในท่าทาง ไม่ได้เหมือนที่คิดไว้
รู้สึกไม่ชอบเท่าไหร่
แต่สำหรับกู่ฮุยบี เขามีคำพูดหนึ่งที่อยากพูดกับนัมกุงบีอา ที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
แน่นอนว่าในหลายวันก่อน เขาคงไม่ค่อยพอใจเรื่องนี้นัก
แต่ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะสามารถช่วยเหลือในแบบนี้ได้
ฮึ!
กู่ฮุยบี ครวญครางออกมาด้วยเสียงคาง
“จะทำยังไงดี? น้องชายข้าตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่ตระกูลนะ”
“…น้องชาย?”
