ใจจริงข้าอยากคายมันทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่อาจพ่นซาลาเปาออกมาต่อหน้าผู้คนได้
สุดท้ายจึงต้องเคี้ยวกลืนลงไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะรับน้ำที่กู่ฮุยบียื่นมาให้ดื่ม
“…”
เมื่อข้ากลืนมันลงไปจนหมด นางก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ และนั่นทำให้ข้ายิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
“ท่านพี่หญิง เมื่อไหร่ท่านจะไปกันแน่?”
“ทำไม? อยากให้ข้าอยู่ต่ออีกหน่อยเหรอ?”
“เปล่าครับ ได้โปรดรีบไปเถอะ…อึก!”
ฟุบ!
ข้าเอียงหัวหลบหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างฉับพลัน
อะไรน่ะ!? นางถึงกับชกเข้ามาเลยเรอะ!?
“นี่! พูดกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง!?”
“ข้ารู้ว่าเจ้าหลบทันอยู่แล้ว! แถมยังพูดจาไม่น่าฟังอีก”
ทุกครั้งที่นางสะบัดมือปัดฝุ่น พลังปราณสีแดงก็เล็ดลอดออกมาเล็กน้อย
…ให้ตายสิ ขนาดแค่ชกเล่น ๆ ยังแฝงปราณออกมาอีกเรอะ?
ข้ายังไม่ทันได้อ้าปากด่าทออะไรมากกว่านี้ นางก็ยิ้มแปลกๆ ก่อนจะพูดขึ้น
“อืม…คงอีกสิบวันข้าก็คงต้องออกเดินทางแล้วล่ะ”
สิบวัน—หมายความว่ารวมทั้งหมดแล้ว นางได้พักเกือบยี่สิบวัน นี่ถือเป็นวันหยุดที่มหาศาลมากสำหรับหัวหน้าหน่วยกระบี่
คงเพราะภารกิจที่ผ่านมาหนักหนาสาหัสกระมัง? หรือจริงๆแล้วภารกิจของหน่วยกระบี่ที่ห้า โดยปกติก็มักจะเป็นภารกิจระยะยาวอยู่แล้ว และภารกิจคราวนี้ก็คงหนักหนาเป็นพิเศษ
“พอพักเสร็จแล้ว ครั้งนี้ท่านต้องไปที่ไหนต่อ?”
“โอ๊ะ? อะไรเนี่ย! เป็นห่วงข้ารึไง?”
…น่ารำคาญ ข้าควรจะไม่ถามนางดีหรือไม่?
