ความทรงจำในวัยเยาว์ย่อมเลือนรางไปตามกาลเวลา นั่นเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ต่อให้กู่ฮุยบีเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพลังภายใน ก็หาได้แตกต่างจากผู้อื่นมากนัก
ทว่ามีเรื่องหนึ่งที่แม้จะเลือนรางเพียงใด ก็ยังคงสลักลึกอยู่ในใจ ไม่อาจลืมเลือนได้
[ฝากดูแลหยางชอนด้วยนะ]
มันคือความทรงจำที่อบอุ่นที่สุดของกู่ฮุยบี เป็นภาพที่ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวในยามที่ต้องเผชิญเรื่องราวอันโหดร้าย ความทรงจำนั้นเป็นทั้งพรและคำสาปสำหรับนาง
ในความทรงจำของกู่ฮุยบี นางเป็นสตรีที่งดงามและอ่อนโยน แตกต่างจากผู้คนดุดันในตระกูลกู่โดยสิ้นเชิง ราวกับแสงจันทร์ที่ส่องสว่างท่ามกลางเปลวเพลิงอันร้อนระอุ
บางที…นางอาจจะเป็นคนที่รักพวกเรามากกว่ามารดาแท้ ๆ ของเราเสียอีก
นางเป็นคนที่ให้บุตรชายหนุนนอนบนตักของตน เป็นคนที่ไม่เคยปริรอยยิ้มแม้จะต้องรับมือกับความซุกซนของบุตรบุญธรรม เป็นคนที่เมื่อพวกเราได้รับบาดเจ็บเพียงน้อยนิด กลับแสดงสีหน้าราวกับว่าตัวเองเจ็บปวดเสียเอง
“มารดา”
นางคู่ควรกับคำเรียกขานนั้นโดยมิต้องสงสัย
บัดนี้ นางจากไปแล้ว หญิงผู้ที่โอบอุ้มพวกเราด้วยหัวใจแทนที่จะเป็นพลัง นางมิอาจอยู่เคียงข้างพวกเราอีกต่อไป
แต่นางเคยขอร้องสิ่งหนึ่งไว้ และกู่ฮุยบีรู้ดีว่านางต้องรักษาสัญญานั้น
ทว่า…นางไม่อาจอ่อนโยนได้เช่นเดียวกับผู้เป็นมารดา
พยายามแล้ว… แต่สุดท้ายก็เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรก
ดังนั้น นางจึงต้องหาหนทางอื่น
